ديگرى را وكيل كنند واوّل وكيل زن به وكيل مرد بگويد : « مَتَّعْتُ مُوَكِّلَتىمُوَكِّلَكَ فِى المُدّةِ المَعْلُومَةِ عَلى المَهْرِ المَعْلوم » ، پس بدون فاصله وكيل مرد بگويد : « قَبِلْتُ لِمُوَكِّلى هكَذا » ، صحيح مىباشد .
شرائط عقد
مسأله 2386 - عقد ازدواج چند شرط دارد : اوّل - آن كه بنابر احتياط واجب به عربى صحيح خوانده شود ، و اگر خود مرد و زن نتوانند صيغه را به عربى صحيح بخوانند ، چنان كه ممكن باشد احتياط آن است كسى را كه مىتواند به عربى صحيح بخواند وكيل كنند و اگر ممكن نباشد ، خودشان مىتوانند به غير عربى بخوانند امّا بايد لفظى بگويند كه معنى زوّجتُ و قبلت را بفهماند ؛ دوم - مرد و زن ، يا وكيل آنها كه صيغه را مىخواند قصد انشاء داشته باشند يعنى اگر خود مرد و زن صيغه را مىخوانند ، زن به گفتن زوّجتك نفسى قصدش اين باشد كه خود را زن او قرار دهد و مرد به گفتن قبلت التزويج ، زن بودن او را براى خود قبول نمايد و اگر وكيل مرد و زن صيغه را مىخوانند ، به گفتن زوّجت و قبلت قصدشان اين باشد كه مرد و زنى كه آنان را وكيل كردهاند ، زن و شوهر شوند ؛ سوم - كسى كه صيغه را مىخواند ، بايد بالغ و عاقل باشد چه براى خودش بخواند يا از طرف ديگرى وكيل شده باشد ؛ چهارم - اگر وكيل زن و شوهر يا ولىّ آنها صيغه را مىخوانند ، در عقد ، زن و شوهر را معيّن كنند مثلًا اسم آنها را ببرند يا به آنها اشاره نمايند پس كسى كه چند دختر دارد اگر به مردى بگويد « زوّجتك احدى بناتى » ( يعنى زن تو نمودم يكى از دخترانم را ) و او بگويد قبلت ( يعنى قبول كردم ) ، چون در موقع عقد ، دختر را معيّن نكردهاند عقد باطل است ؛ پنجم - زن و مرد به ازدواج راضى باشند ولى اگر زن ظاهراً به سختى اذن دهد و معلوم باشد قلباً راضى است ، عقد صحيح است .
مسأله 2387 - اگر در عقد يك حرف غلط خوانده شود كه معنى آن را عوض كند ، عقد باطل است .