مسأله 1791 - آنچه از منافع كسب در بين سال به مصرف خوراك و پوشاك و اثاثيه و خريد منزل و عروسى وجهيزيّه دختر و زيارت و مانند اينها مىرساند ، در صورتى كه از شأن او زياد نباشد و زياده روى هم نكرده باشد ، خمس ندارد .
مسأله 1792 - مالى را كه انسان به مصرف نذر وكفّاره مىرساند ، جزء مخارج ساليانه است و نيز مالى را كه به كسى مىبخشد يا جائزه مىدهد ، در صورتى كه از شأن او زياد نباشد ، از مخارج ساليانه حساب مىشود .
مسأله 1793 - اگر انسان در شهرى باشد كه معمولًا هر سال مقدارى از جهيزيّه دختر را تهيّه مىكند ، چنانچه در بين سال از منافع آن سال جهيزيّه بخرد ، خمس آن را نبايد بدهد و اگر از منافع آن سال در سال بعد جهيزيّه تهيّه نمايد ، بايد خمس آن را بدهد .
مسأله 1794 - مالى را كه خرج سفر حجّ و زيارتهاى ديگر مىكند ، از مخارج سال حساب مىشود كه در آن سال شروع به مسافرت كرده ، اگرچه سفر او با مقدارى از سال بعد طول بكشد .
مسأله 1795 - كسى كه از كسب و تجارت فائدهاى برده ، اگر مال ديگرى هم دارد كه خمس آن واجب نيست ، مىتواند مخارج سال خود را فقط از فائده كسب حساب كند .
مسأله 1796 - اگر آذوقهاى كه براى مصرف سالش خريده ، در آخر سال زياد بيايد ، بايد خمس آن را بدهد و چنانچه بخواهد قيمت آن را بدهد ، در صورتى كه قيمتش از وقتى كه خريده زياد شده باشد ، بايد قيمت آخر سال را حساب كند .
مسأله 1797 - اگر از منفعت كسب پيش از دادن خمس اثاثيّهاى كه محتاج به آنها بوده و معمولًا عين آن باقى مىماند براى منزل بخرد اگر احتياجش از آن بر طرف شود ، خمس ندارد و همچنين است زيور آلات زنانه ، اگر وقت زينت كردن زن به آنها گذشته باشد هم خمس ندارد گرچه احتياط مستحبّ پرداخت خمس آنهاست .
مسأله 1798 - اگر در يك سال منفعتى نبرد ، نمىتواند مخارج آن سال را از منعفتى كه در سال بعد مىبرد كسر نمايد .
مسأله 1799 - اگر در اوّل سال منفعتى نبرد و از سرمايه خرج كند ، و پيش از تمام شدن سال منفعتى به دستش آيد ، مىتواند مقدارى را كه از سرمايه برداشته از منافع كسر كند .
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 294
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص٢٩٤