اگر رفيق پيدا كند ، سفر هشت فرسخى برود ، چنانچه اطمينان دارد كه رفيق پيدا مىكند ، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر اطمينان ندارد بايد تمام بخواند .
مسأله 1292 - كسى كه قصد هشت فرسخ دارد ، اگرچه در هر روز مقدار كمى راه برود ، وقتى به جايى برسد كه ديوار شهر را نبيند و اذان آن را نشنود ، بايد نماز را شكسته بخواند ولى اگر در هر روز مقدار خيلى كمى راه برود كه نگويند مسافر است بايد نمازش را تمام بخواند .
مسأله 1293 - كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است مانند نوكرى كه با آقاىخود مسافرت مىكند ، چنانچه بداند سفر او هشت فرسخ است ، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر نداند بنابر احتياط واجب بايد از او بپرسد ، كه اگر سفر او هشت فرسخ باشد ، نماز را شكسته بجا آورد .
مسأله 1294 - كسى كه در سفر با اختيار ديگرى است ، اگر بداند يا گمان داشته باشد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از او جدا مىشود و سفر هم نمىكند ، بايد نماز را تمام بخواند .
مسأله 1295 - كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است ، اگر شك دارد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از او جدا مىشود يا نه ، بايد نماز را تمام بخواند ولى اگر شك او از اين جهت است كه احتمال مىدهد مانعى براى سفر اوپيش آيد ، چنانچه احتمال او در نظر مردم بجا نباشد ، بايد نماز را شكسته بخواند .
شرط سوم آن كه در بين راه از قصد خود برنگردد ، پس اگر پيش از رسيدن به چهار فرسخ از قصد خود برگردد ، يا مردّد شود ، بايد نماز را تمام بخواند .
مسأله 1296 - اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت منصرف شود ، چنانچه تصميم داشته باشد كه همانجا بماند يا بعد از ده روز برگردد ، يا در برگشتن و ماندن مردّد باشد ، بايد نماز را تمام بخواند .
مسأله 1297 - اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت منصرف شود و تصميم داشته باشد كه همان روز يا شب آن برگردد ، بايد نماز را شكسته بخواند و
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 218
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص٢١٨