المُدّةِ المَعلومَةِ عَلَى المَهر المَعلومِ » بعد بدون فاصله مرد بگويد : « قَبِلتُ » صحيح است و اگر ديگرى را وكيل كنند و اول وكيل زن به وكيل مرد بگويد :
« مَتّعتُ مُوكّلَتِي في المُدّةِ المَعلومَةِ عَلَى المَهرِ المَعلومِ » پس بدون فاصله وكيل مرد بگويد : « قَبِلتُ لِمُوكّلِي هكَذا » صحيح مىباشد .
شرط عقد
مسأله 2379 - عقد ازدواج چند شرط دارد :
« اول » آنكه بنابر احتياط به عربى صحيح خوانده شود و اگر خود مرد و زن نتوانند صيغه را به عربى صحيح بخوانند ، چنانچه ممكن باشد ، احتياط واجب آن است كه كسى را كه مىتواند به عربى صحيح بخواند وكيل كنند و اگر ممكن نباشد خودشان مىتوانند به غير عربى بخوانند ، اما بايد لفظى بگويند كه معنى « زَوّجتُ » و « قَبِلتُ » را بفهماند .
« دوم » مرد و زن ، يا وكيل آنها كه صيغه را مىخوانند قصد انشاء داشته باشند ؛ يعنى اگر خود مرد و زن صيغه را مىخوانند ، زن با گفتن « زَوّجتُكَ نَفسِي » قصدش اين باشد كه خود را زن او قرار دهد و مرد با گفتن « قَبِلتُ التّزوِيج » زن بودن او را براى خود قبول بنمايد و اگر وكيل مرد و زن صيغه را مىخوانند با گفتن « زَوّجتُ وَ قَبِلتُ » قصدشان اين باشد كه مرد و زنى كه آنان را وكيل كردهاند زن و شوهر شوند .
« سوم » كسى كه صيغه را مىخواند ، بنابر احتياط بالغ و عاقل باشد ، چه براى خودش بخواند ، يا از طرف ديگرى وكيل شده باشد .
« چهارم » اگر وكيل زن و شوهر يا ولىّ آنها صيغه را مىخوانند در موقع عقد ، زن و شوهر را معين كنند ؛ مثلًا اسم آنها را ببرند يا به آنها اشاره نمايند ،