عبادتى كه شرع دستور داده ، يا عباديت و مناسبت آنها را با عبادت ، امضا فرموده است ، عبادت كنيم و از انجام اين عبادات براى غير خدا و همچنين اعمالى كه مشركان به عنوان پرستش و عبادت مشركانه انجام مىدادند ، اجتناب نماييم ؛ چنانكه بايد از برنامههاى عبادى صوفيه و مدعيان دروغين عرفان كه از طريق اهل بيت و كتب حديث نرسيده ، به عنوان انجام برنامه و وظيفه و پيروى از سران اين طوايف خوددارى شود ، كه اين همه مرتبهاى از شرك است . و خلاصه اقتضاى توحيد اين است كه در تعاليم قرآن و احكام اسلام ذوب شويم و به هيچ جا و هيچ كس و نقطهاى غير از خدا و پيغمبر و ائمه هدى عليهم السلام توجّه نكنيم ، و در كار دين و برنامههاى زندگى فقط به آنها اعتماد نماييم ؛ ضمناً نبايد تعظيم و احترام از شعائر و مشاهد و بيوت و مقامات انبيا و اوليا را - كه قرآن و سنّت بر جواز و بلكه استحباب بسيار مؤكّد ، حتى وجوب آن دلالت دارند - با احترام و تعظيم از چيزها و اشخاصى كه به خدا استناد ندارند و كتاب و سنّت آن را تأييد نمىنمايند ، اشتباه كرد ؛ خانههاى انبيا و اوليا و اماكن مقدّسه ، از خانههايى است كه بايد مورد احترام باشند و در آنجاها خدا ياد شود و تسبيح خدا گفته شود ، چنانكه آيه كريمه بر آن صراحت دارد :
« فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَن تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيها اسْمُهُ يُسَبّحُ لَهُ فِيها بِالْغُدُوّ وَالْأَصالِ » ؛ « 1 »
« در خانههايى ، خداوند اجازه داده آنجا رفعت يابد و نام خداوند ياد شود و صبح و شام ، تسبيح و تنزيه ذات پاك او كنند » .
در روايات ، از طريق اهل سنّت است كه : ابوبكر از پيغمبر صلى الله عليه و آله سؤال كرد : آيا
هامش
( 1 ) . سوره نور ، آيه 36 .