سخنان ابن خلدون مغربى را نقل كرده و اين دو موضوع را سبب ضعف عزايم و ايراث سستى و تفرقه و اختلاف پنداشته و به علماى اسلام ، نسبت غفلت ؛ بلكه تلويحاً آنها را به جهل و ضلالت نسبت داده است .
راجع به تفرقه و اختلاف در مقالهء « عقيده به ظهور مهدى و قيام مدعيان مهدويت » توضيح داده شد كه تمام عناوين و حقايق مورد دستبرد و سوء تعبير صاحبان اغراض فاسد گرديده و حتى مفهوم يگانگى و وحدت ملّى و دينى هم وسيله تفرقه شده و به نام تحصيل اتّحاد ، بسا اختلاف به وجود آمده و به اسم حفظ وحدت ، تفرقه ايجاد و مرتكب تجاوزات ننگين مىگردند ؛ امّا اين سوء استفادهها زيانى به حسن اتّحاد و لزوم آن نمىزند .
ايمان به ظهور مهدى عليه السلام هم مثل ساير عقايد اسلامى بايد قدر مشترك و وسيله اتّحاد باشد . شما مقصّر هستيد ؛ زيرا موضوعى را كه امّت بر آن اتّحاد و اتفاق دارند و اعتبار مدارك و مآخذ آن از بسيارى عقايد و مسايل اسلامى قوىتر است ، انكار مىكنيد و اختلاف و تفرقه ايجاد مىنماييد .
امّا راجع به قرب ساعت ؛
اوّلًا : ايمان به اقتراب و نزديكى قيامت مدلول و منطوق آيات محكم و صريح قرآن مجيد است .
ثانياً : اين ايمان به هيچ وجه علّت ضعف و سستى نمىشود ؛ بلكه سبب قوّت تصميم و اهتمام در انجام تكليف و خلوص نيت و تهذيب اخلاق و وسيله انذار و ترغيب به كارهاى خير و اعمال صالح است .
شما چون در ردّ و قبول حقايق ، به غلط نتايج مادى را ميزان قرار دادهايد ، مىخواهيد خبر اقتراب ساعت هم مستقيماً سبب فتح كشورها و دعوت به اختراع و پيشرفت امور صناعى و مادى باشد و از تأثير معنوى و اخلاقى و رابطه آن با
سلسله مباحث امامت و مهدويت (فارسى) — صفحة 245
مساهمون: الشيخ لطف الله الصافي الگلپايگاني
ص٢٤٥