نور اميد
نور اميد همواره درون جان بشر را روشن داشته و او را در برابر حوادث ناگوار پايدار مىسازد و از گردنهها و فراز و نشيبهاى گوناگون گذرانده ، گام به گام در مراحل ترقّى و تكامل سير مىدهد .
اگر اميد نبود ، بشر هيچ قدمى را برنمىداشت و هيچ رنج و زحمتى را متحمّل نمىگشت و به حل اين همه مشكلات ، و باز كردن اين همه گرهها و كشف خواص مادّه موفّق نمىشد . هرچه هست از كشاورزى ، توليد ، صنعت ، هنر ، علم و مظاهر گوناگون و نتايج روزافزون فعاليت و تلاش بشر ، از بركت نور اميد است كه خواست خدا و سنّت الهى اين نور را هميشه در باطن وجود انسان روشن داشته و جز عدهء معدودى همگان شكستها و ناكامىها را با آن قابل جبران مىدانند و با آن ناراحتى و سستى را از خود دور مىسازند .
اين نور در مواقعى كه تاريكىها وجود فرد يا جامعه را فرا مىگيرد و امواج ابتلا آنها را احاطه مىنمايد و موانع موفّقيتها ؛ مانند كوهها بر سر راه خودنمايى مىكنند ، ناگهان با يك درخشش پرتوافكن شده ، او را از شكست روحى نجات مىبخشد و همتها را بيدار ، عزمها را استوار ، مشتها را محكم و تصميمها را قاطع مىسازد .