« هُمْ خُلَفآئِي وَأَئِمَّةُ الْمُسْلِمِينَ بَعْدِي ؛ أَوَّلُهُمْ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طالِبٍ ، ثُمَّ الْحَسَنِ ، ثُمَّ الْحُسَيْنِ ، ثُمَّ عَلِيّ بْنِ الْحُسَيْنِ ، ثُمَّ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيّ الْمَعْرُوفِ فِي التَّوْراةِ بِالْباقِرِ وَسَتَدْرِكُهُ يا جابِرُ ! فَإِذا لَقَيْتَهُ فَاقْرَأْهُ عَنّي السَّلامَ » ؛ « 1 »
« ايشان جانشينان من و امامان مسلمين بعد از من هستند ؛ اوّل ايشان على بن ابىطالب و پس از او حسن و پس از او حسين و پس از او على بن الحسين و سپس محمّد بن على كه در تورات به باقر معروف است و زود باشد كه تو او را درك كنى ، پس وقتى او را ملاقات كردى از من به او سلام برسان » .
پس از آن ، رسول خدا صلى الله عليه و آله نام ساير ائمه را از امام جعفر صادق عليه السلام تا حضرت مهدى عليه السلام را بيان كرده ، سپس از غيبت و مسايل ديگر مربوط به حضرت صاحب العصر عليه السلام به جابر خبر داد .
بنابراين مراد از اولى الامر ، ائمه اثنىعشر عليهم السلام مىباشند كه اطاعتشان به طور مطلق بر همه واجب است و تفسير اولوا الامر در اين آيه بر غير ايشان ( حتى فقها ) تفسير به رأى بوده و مورد تهديد مىباشد ، كه :
« مَنْ فَسَّرَ الْقُرْآنَ بِالرَّأْيِ فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ النّارِ » . « 2 »
بديهى است كه اطاعت غير معصوم به طور مطلق و به طور مقرون به اطاعت پيغمبر صلى الله عليه و آله واجب نخواهد بود ؛ زيرا امكان معصيت و خطا و اشتباه در غير معصوم قابل دفع نيست و لذا حتى اطاعت فقها در مواردى كه ولايتشان ثابت است ، اگرچه واجب است ؛ ولى در صورتى كه معصيت خدا باشد ، حرام است به حكم :
هامش
( 1 ) . منتخب الاشراف ، ج 1 ، باب 8 ، حديث 4 .
( 2 ) . محجة البيضاء ، ج 2 ، ص 250 ، آداب تلاوة القرآن .