استفاده مىشود كه : انشا و اعطاى اين ولايت هرچند در محل صالح و به صاحبان مقام عصمت ( نبىّ و امام ) اعطا مىشود ؛ ولى در اين اعطا و جعل ولايت ، نظر به رعايت حال عباد ، و استصلاح امور دنيا و آخرت آنها است ؛ نظير ولايت جدّ پدرى و پدر بر صغير كه هرچند در اعطاى ولايت به آنها ، مناسبت و علاقه آنها به حفظ مصالح فرزندشان و امور ديگر رعايت شده است ؛ ليكن اصل نظر در اين اعطا ، حفظ مصالح صغير و دفع ضرر از او است .
بنابراين بعد از پيغمبر صلى الله عليه و آله ولايتى كه براى آن حضرت ثابت است ، براى ائمه عليهم السلام نيز بايد ثابت باشد و تا روز قيامت استمرار داشته باشد . و مقصود از اينكه مىگوييم : در هر عصر و زمان ، وجود حجّت و امام و نصب آن لازم است ، همين است كه جامعه بشرى بدون صاحب ولايت و صاحب الامر نخواهد ماند ؛ خواه صاحب آن نبى باشد يا امام ، و اين رشته استمرار خواهد داشت ، و اين معنا غير از وابستگى جهان به وجود امام عليهم السلام است كه در رساله ديگر پيرامون آن توضيحاتى دادهايم .
و آخرين نكتهاى كه در اينجا متذكّر مىشويم ، اين است كه بر حسب آيات :
« إِنّى جاعِلُكَ لِلنّاسِ إِماماً » ؛ « 1 »
« ( خداوند به ابراهيم فرمود : ) همانا من تو را به پيشوايى خلق برگزينم » .
و « إِنِّى جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً » ؛ « 2 »
« من در زمين خليفه خواهم گماشت » .
و « إِنّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ » ؛ « 3 »
هامش
( 1 ) . سوره بقره ، آيه 124 .
( 2 ) . سوره بقره ، آيه 30 .
( 3 ) . سوره ص ، آيه 26 .