بس كه تابَد مهر حيدر هر دم از سيماى من * آسمان را سر فرازى باشد از بالاى من
چون سخن گويم ز معراجش كه آن دوش نبى است * پاى در دامن كشد فكر فلك پيماى من
بعد مىگويد :
طبع من تا گشت چون دريا ز فيض مرتضى * ابر گوهر بار جويد فيض از درياى من
و در آخر هم مىگويد :
اى صبا در گردنت خاكم ببر سوى نجف * بعد مُردن چون فرو ريزد ز هم اعضاى من
نصوص در فضيلت اميرالمؤمنين عليهالسّلام
نصوص هم در ولايت و فضيلت اميرالمؤمنين على عليهالسّلام بسيار زياد است از جمله اين نصوص كثيره ، سوره « هَلْ أتى » است كه وقتى انسان در نجف اشرف وارد حرم مطهّر مىشود در كفشدارى سمت راست روى كاشى اين شعر را در اين باره نوشته است :
« و سائلٌ هَلْ أتَى نَصٌّ بِحَقِّ عَلِيٍّ * أجَبْتُهُ ( هَلْ أتَى ) نَصٌّ بِحَقِّ عَلِيٍّ » « 1 »
هامش
( 1 ) . منسوب به عبدالباقى فاروقى از مشهورترين شعراى قرن سيزدهم هجرى در عهد عثمانى كه در ديوان وى ، صفحه 26 آمده است .