امام حسين - عليه السلام - و ياران و اصحابش همه آگاهانه تن به مرگ داده و از آن با كمال قدرت روح و توكّل بر خدا استقبال نمودند .
آن بزرگواران كه خود حسين - عليه السلام - مىفرمايد : « اصحابى نيكوكارتر و با وفاتر از اصحاب خود نمىشناسم » « 1 » در امر شهادت بر يكديگر سبقت مىجستند و بعض آنها به توفيق ادراك شهادت نايل مىشدند ، ديگران را به شهادت در راه حسين - عليه السلام - وصيت مىنمودند . اين شعر منسوب به امام - عليه السلام - است و اگر از آن حضرت هم نباشد مضمونش زبان حال آن حضرت است كه مىفرمايد :
تركت الناس طرافى هواكا * وايتمت العيال لكى اراكا
ولو قطعتنى في الحب اربا * لما حن الفؤاد الى سواكا
* * *
گر نوازى چه سعادت به از اين خواهم يافت * وركشى زارچه دولت به ازينم باشد
شمع قهر ارتو زنى قوّت روحم گردد * جام زهر ار تو دهى قوت روانم باشد
و چه نيكوست اين اشعار در وصف اصحاب آن حضرت :
قوم اذا نودوا لدفع ملمة * والقوم بين مدعس ومكردس
هامش
( 1 ) - مقتل / خوارزمى ، ج 1 ، ص 247 ( منشورات مكتبة المفيد ) .