در انديشه شهادت
و چيزى كه به فكر آنها خطور نمىكرد ، نجات از مرگ بود . آنها همه مستغرق در بحار توجه به خدا و نيل به فوز شهادت بودند ، دعايشان اين بود كه در شهادت و ايثار جان درراه خدا هرچه بيشتر ، خالصانه وموفقتر عمل نمايند و فداكارتر باشند و در برابر ضربات تيرها وشمشيرها ونيزههاى دشمن ، شايقتر ايستادگى نمايند ؛ كشته شدن درراه خدا و شهادت ، فوزعظيمى بود كه به چشم خويش مىديدند و با اختيار و اشتياق تمام به سوى آن مىشتافتند .
پرواز روح
دعاى حسين عليه السلام در اين روز ، دعايى است كه اوج پرواز روح آن حضرت را به نمايش گذاشته ، و ارتباط خاص و خالص او با خدا را بيان مىكند . نكتههاى بزرگى كه در اين دعا و در اين موقعيت نهفته ، بسيار آموزنده و سازنده است ؛ اين بالاترين مقام ربط و قرب آنان به خداست ؛ انسانى كه تمام وجودش معناى « انّ صلاتى ونسكى ومحياى ومماتى لله ربّ العالمين » « 1 » است دعا اين است :
اللهمّ انت ثقتى فى كلّ كرب وانت رجائى فى كلّ شدّة وانت لى فى كلّ امر نزل بى ثقة و عدة ، كم من همّ يضعف فيه الفؤاد ، وتقلّ فيه الحيلة ، ويخذل فيه الصديق ، ويشمت فيه العدو ، انزلته بك و
شكوته اليك رغبة منى اليك عمن سواك ، ففرجته
هامش
( 1 ) . سورهء انعام ، آيهء 162 ؛ نماز و تمام عبادات من و زندگى ومرگم براى خداوند ؛ پروردگار جهانيان است .