بزرگوار ، مدرّس و معلّم آن بود و صحابه و تابعين در آن افتخار شاگردى و كسب علم را داشتند .
بديهى است در اينجا احتياج به تذكر نيست كه مقصود از تعليم و معلّم ، تعليم علوم مشروعه و معلّم كمالات مفيده است .
معلّم قرآن ، معلّم احكام ، معلّم اخلاق ، معلّم اعتقادات و اصول دين ، معلّم خطّ و نگارش ، معلّم تاريخ و سرگذشت عبرت انگيز گذشتگان ، معلّم علوم ادب ، معلّم علوم پزشكى ، معلّم فيزيك ، شيمى ، رياضيات ، هيأت و نجوم ، معلّم
انواع صنايع ، معدن شناسى ، زمين شناسى ، گياه شناسى و . . . همه فضيلت دارند ، و تعليم همه را مىتوان به عنوان خدمت به جامعه و عزت و شوكت اسلام و مسلمين و رفع نياز از بيگانگان ، براى كسب ثواب و رضاى خداوند متعال انجام داد .
در صورتى كه معلّم با اين شعور و ادراك عالى و هدف مقدس ، علومِ مذكوره را تعليم دهد ، هيچ يك از متاعهاى دنيوى را نمىتوان باارزش كار او برابر شمرد .
هر چه خلوص نيت معلّم ، در اين راه بيشتر و اهتمام او در تربيت افراد مفيدتر و كاملتر باشد ، ارزش معنوى كار او بيشتر مىشود .
در مدرسه تعليم حضرت امام جعفر صادق ، سلام الله عليه ، كه هزاران شاگرد ، از علما ، محدّثان ، مفسّران و متخصّصان در علوم متنوع تربيت شدهاند ، فردى مانند جابربن حيان بوده است كه او را پدر علم شيمى
با جوانان (فارسى) — صفحة 97
مساهمون: الشيخ لطف الله الصافي الگلپايگاني
ص٩٧