عزم حسينى
حسين عليه السلام در اينجا نيز مانند جدّ و پدرش از تمام كسانى كه براى حق و به نام عدل قيام كردند برندهء ميدان بود ، و وقتى با همه نوع خطرى مواجه شد و گونه اسبابى كه ديگران را ناچار به تسليم مىساخت فراهم گشت ، فرمود :
لا وَاللهِ لا اعْطيكُمْ بِيَدى اعْطاءَ الذَليلِ ، وَ لا افِرُّ فِرارَ الْعَبيدِ يا عِبادَاللهِ انِّى عُذْتُ بِرَبَّى وَ رَبَّكُمْ انْ تُرْجَمُونِ اعُوذُ بِرَبِّى وَ رَبِّكُمْ مِنْ كُلِّ مَتَكَبِّر لا يُؤْمِنُ بِيَوْمِ الْحِسابِ . « 1 »
نه ، به خدا سوگند ! به خوارى دست در دست شما نمىگذارم و چون بندگان از جهاد فرار نمىكنم . اى بندگان خدا ! من پناه مىبرم به پروردگار خودم و پروردگار شما ازاينكه مرا سنگباران كنيد ، و پناه مىبرم به خدا از هر متكبرى كه ايمان به روز قيامت ندارد .
و نيز فرمود :
ثُمَّ ايْمُ اللهِ لا تَلْبِثُونَ بَعْدَها الّا كَرَيْثِ ما يُرْكَبُ الْفَرَسُ حَتّى تَدُورَ بِكُمْ دَوْرَ الرَّحى ، وَ تَقْلُقَ بِكُمْ قَلَقَ الَمحْوَرِ عَهْدٌ عَهَدَهُ الى ابى عَنْ جَدّى فَأَجْمِعُوا امْرَكُمْ ، وَ شُرَكائَكُمْ ثُمَّ لا يَكُنْ
امْرُكُمْ عَلَيْكُمْ غُمَّةً ثُمَّ اقْضُوا الى وَلا تُنْظِرُونَ انِّى تَوَكَّلْتُ عَلَى اللهِ رَبِّى وَ رَبِّكُمْ ما مِنْ دابَّة الّا هُوَ آخِذٌ بِناصِيَتِها انَّ
هامش
( 1 ) . سمو المعنى ، ص 117 .