آرزو و اميد را مىپرورى ، و كسى هم وجود دارد كه از تو دفاع و حمايت مىكند ، ديگر منتظر چه هستى ؟ هر دژ و لانهاى را درهم شكن و با هر طاغى و سركشى بستيز و جهاد كن ، زيرا نيرو و تسلّط خدا در بازوهاى مؤمنان جلوهگر و نمودار مىشود و خدا به وسيلهء آنان دشمنان خود و دين خويش ، و دشمنان بشر را دور مىراند .
[ 40 ] «
الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّا أَنْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ
- آنهايى كه به ناحق از ديارشان رانده شدهاند جز آن بود كه مىگفتند : پروردگار ما خداى يكتاست ؟ » اين نمودارترين صورت ستم است كه خداى سبحان دربارهء آن گويد « مورد ستم قرار گرفتند » .
و اين از آن روست كه كسانى كه براستى و صدق گفتند پروردگار ما خداى يكتاست تسلّط گردنكشان را رد كردند و در برابر هيمنه و چيرگى جبّاران و زورگويان مقاومت و ايستادگى نمودند ، در برابر كسانى كه خواستند قوانين و فرهنگ خود را بر مردم تحميل كنند . پس ايشان نسبت به آنها كفر ورزيدند و به خداى يكتا ايمان آوردند . آن گاه استقامت كردند و از خانههاى خود اخراج گشتند زيرا استقلال رأى خود را نگهداشتند . شايد گردنكشان بيرون رفتن را بر آنها فرض و واجب نكردند اما آنان خود از بيم فشار و عذاب جبّاران مهاجرت كردند و خود را براى نبرد تا مرحلهء آزاد ساختن زمين از سلطهء آنها آماده ساختند ، چنان كه مسلمانان هنگامى كه خدا و پيامبرش به هجرت به مدينه فرمان دادند ، چنان كردند . تا آنجا كه اين آيه دربارهء ايشان نازل شد و شامل ديگران نيز گشت .
در حديث مروى در كتاب كافى از امام ابو جعفر باقر - عليه السّلام - آمده است كه گفت :
« اين آيه دربارهء پيامبر خدا و علىّ و حمزه و جعفر نازل شد و در مورد حسين