چيرگى الهى بر آن دو دلالت دارد كه پس از آفرينش آن دو را به حال خود رها نكرده است .
«
ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ
- آن گاه بر عرش چيره آمد . . . » بنا بر اين در اينجا رابطهاى سياقى ميان دو كلمهء « فى ستّة أيّام - در شش روز » و « ثمّ استوى على العرش - آن گاه بر عرش قرار گرفت » كه اين آيه اشاره مىكند كه آن كه آسمانها و زمين را آفريد بر آن دو اشراف يافت و كارشان را تدبير كرد .
سپس « استوى » : يعنى بر عرش چيره شد و هيمنه افكند ، و اين رمز و نشانهء تدبير و اداره كردن پس از تقدير و اندازهگيرى ، و امضا و گذراندن پس از قضاست .
«
الرَّحْمنُ
- مهربان . . . » اين كلمهء الرّحمن در جاهايى بسيار از اين سوره تكرار مىشود ، و شايد حكمت آن اين است كه رسالت الهى بزرگترين منّت از جانب پروردگارمان بر ماست ، و اين كه راه ايمان بدان رسالت از طريق ايمان به اين حقيقت مىگذرد كه خداوند است كه رحمان و مهربان است ، و نشانههاى رحمت او در آفرينش ما را بر آن مىدارد كه اعتماد بيابيم و بلكه يقين پيدا كنيم كه او بندگانش را در بيابان نادانى و گمراهى رها نمىكند كه خواهشهاى شادخواران و عيّاشان و خود پرستيهاى مستكبران آنان را به سوى خود بكشد .
بنا بر اين ، پس به رسالتى ايمان آوريم كه فرستادن آن بزرگترين گواه بر رحمت و مهربانى اوست .
«
فَسْئَلْ بِهِ خَبِيراً
- پس دربارهء او از كسى بپرس كه آگاه باشد . » يعنى اين امر ( آفرينش آسمانها و زمين و در مراحل پى در پى / 468 و متكامل ) را از آگاهى بپرس كه تو را از آن خبردار كند . و او ، چنان كه از خلال اين آيه مىشناسيم ، خدا و جبرييل ( ع ) است . پس اين آيه خطاب و مخصوص به پيامبر محمد ( ص ) مىشود .