شد و از اين جهت ابنتيميه و ديگرى نمىتواند شبهه بنمايد و اخبار معتبرى را كه دلالت بر وقوع غيبت دارند انكار نمايد . امثال او كه اخبار ابن صائد و دجال و حتى خبر او را با آن تفاصيل عجيب و غريب و غير قابل قبول ، مىپذيرند و از حكمت اين تفصيلات غير منطقى نمىپرسند ، حق ندارند از حكمت ظهور امام زمان عليه السلام كه محققاً واقع خواهد شد سؤال نمايند .
باز هم يادآور مىشوم كه : روح و اساس اين اشكال ، اصل عقيده به امامت آن حضرت را با اين مبعدات و ملازماتى كه طرح شده مورد ايراد قرار مىدهد ؛ يعنى فكر و عقيده را از حيث محتوا و به اصطلاح در عالم ثبوت ، غير مقبول مىشمارد و نظر ما در اين جوابها بيشتر متوجه دفع اين اشكال و ابطال آن مىباشد . به عبارت ديگر گاه ، نبوت پيغمبر يا امامت امام با ايراد به اصل فكر و عقيده به نبوت عامه يا امامت عامه مورد اشكال يا انكار واقع مىشود و گاه اثبات نبوت يا امامت - كه در اصل حصول و تحقق ، ممكن يا لازم و واجب است - براى شخص معيّنى مورد ايراد قرار مىگيرد .
در اين پرسش ، مسئلهء معقول بودن امامت براى شخص غائبى كه بر وجودش در يك زمان بسيار طولانى اثرى مرتب نباشد و به آينده موكول باشد مورد ايراد شده كه اگر چنين شخصى در خارج هم وجود داشته باشد امامت براى او غير معقول و غير قابل اثبات باشد .
مثل اينكه در مسئلهء جواز امامت ظالم و غير معصوم و غير اعلم ، كبراى مسئله مورد ابطال است كه در نتيجه صغريات و جزئيات آن مثل امامت ظلمه و جهال و غير اعلم نفى مىشود .
پاسخ به ده پرسش (پيرامون امامت ، خصائص و اوصاف حضرت مهدى ع) (فارسى) — صفحة 120
مساهمون: الشيخ لطف الله الصافي الگلپايگاني
ص١٢٠