شده بود تا به پاداش بيشتر و ثواب زيادتر مىرسيدند . در روايات رسيده است كه آرزو مىكنند بدنهاى آنان در دنيا با مقراض بريده شده بود و صبر كرده بودند تا امروز به اجر زيادتر مىرسيدند . « 1 » خلاصه تمام فقدانات آنان تدارك مىشود . بيمارى كه به درد مبتلا مىگردد و سلامتى و تندرستيش را به طور موقت يا دايم از دست مىدهد ، فقيرى كه محتاج مىگردد و هر كس صدمهاى بخورد بدون عوض نخواهد بود . بنابر اين ، از اين نظر هم خسارت و زيانى بر اين افراد نيست جز اينكه مدت زحمت آنها بسا از نظر ما ، در دنيا زياد شمرده شود كه آن هم پس از گذشت حيات دنيايى با ديگران تفاوت ندارد و مانند كسى است كه براى هزارها سال ، ناز و نعمت و راحتى چند ساله خود را در زحمت و رنج بيندازد .
پس با حساب مكتب ايمان به خدا و پاداش روز جزا و فهم و درك لذت كمال انسانى و اينكه خدا عالم به استحقاق بندگان و چگونگى شرايط و موانع و امكانات هر كس است و هيچ كس را كمتر از استحقاقش عطا نمىكند ، اين مسايل حل شده است . شدايد و سختىها و درد و مرض و فقر و مصيبت بر افرادى كه واقعاً در مكتب اسلام تربيت شوند پيروز و غالب نخواهد شد و چنين افراد عارف و موفق ، در همين دنيا هم بدبخت نيستند و با رضا به قضا و قدر الهى و ارتباط با ملأاعلى و عالم غيب و با ياد و ذكر خدا و ايمان به ثواب و وعدههاى الهى بر تمام جراحات روحى و جسمى مرهم مىگذارند . و چون با چشم خوشبينى مىنگرند زحمت درد و الم را مىپذيرند و زهر را مانند شهد مىنوشند . و از اينكه نعمت و ناز دنيا مانع از توجه آنان به خدا نشده و آنان را مغرور و سرگرم و متكبر نكرده و درد و الم و مصيبت ، آنان را به ذكر و ياد خدا و گفتن يا اللّه ! و يا ربّ ! و دعا و مناجات مشغول داشته است ، خوشحالند . و بدترين
هامش
( 1 ) . اصول كافى ، ج 2 ، ص 255 ، ح 15 ، باب شدّة ابتلاء المؤمن . .