ادبى و لطايف مىسرايد .
« نويسنده » ، بهترين كتاب را با سبك نو و مطالب علمى تازه مىنگارد .
« مهندس » ، نقشه بزرگترين ساختمان را كه نظيرش سابقه ندارد ، طرح مىنمايد .
« هنرمند » زيباترين تابلوهاى نقاشى را مىكشد . شكى نيست كه اين آثار ، پس از عدم به وجود آمدهاند ، از كجا آمدهاند ؟ و چگونه در ذهن شاعر و هنرمند موجود شدهاند ؟ آيا قابل تصور است ؟ حتماً نه .
آيا شعر ، نقشه ، اثر هنرى و تأليف ، قابل انكار است ؟ حتماً نه . آيا وجود صورت قصيده ، نقشه ، اثر هنرى و تأليف در ذهن - يعنى وجود ذهنى آنها - قابل انكار است ؟ يقيناً نه .
پس اين شعر و اين قصيده و اين آثار كجا بودند كه در ذهن شاعر ، نويسنده و . موجود شدهاند ؟
بنابر اين ، بعد از اينكه برهان طبيعى و عقلى ، حدوث و ايجاد ماده را از عدم ثابت مىكنند ، امكان يا عدم امكان تصور آن ، ضررى به حقيقت بودن آن نمىزند .
در خاتمه معلوم باشد كه به مسأله حدوث شىء از عدم در قرآن مجيد مكرر تصريح شده است و معجزات انبيا و اوليا كه خوارق عادات است نيز آن را تأييد و ثابت مىنمايد .
به سوى آفريدگار (فارسى) — صفحة 105
مساهمون: الشيخ لطف الله الصافي الگلپايگاني
ص١٠٥