رخ داده است ، پى مىگيرند . در انظار مردم به نماز و روزه و اعمالى كه براى مال و جانشان خطرى ندارد ، روى مىآورند . اگر زمانى شرايطى پيش آيد كه نماز خواندن هم سبب بروز مشكلى براى مالها و بدنهايشان شود ، نماز را نيز ترك مىكنند ؛ همان گونه كه كاملترين و والاترين فرايض را ترك كردند » .
مثل اين حديث از سيد جوانان اهل بهشت ، امام حسين ( ع ) « 1 » و نيز در نامه امام زين العابدين ( ع ) به محمّد بن مسلم زهرى وارد شده است ؛ بلكه هر يك از امامان معصوم ( ع ) احاديثى نظير حديث فوق بيان فرمودهاند كه إن شاء الله بيان خواهد شد « 2 » .
تجربه نشان داده است در هر عصرى - مانند اين عصر - كه اين وظيفهى بزرگ بهخاطر ضعف نفس ، ترس از ضرر متوهّم يا مكروه و يا طمع در زينتهاى دنياى پست ترك شده ، فساد دين و دنيا در پى آن ظاهر گرديده ، بركت از ميان امّت برداشته شده و ظالمان بر مردم مسلّط شدهاند ؛ و نه در زمين و نه در آسمان ، يارىگرى برايشان نبوده است . از ديگر سو ، در هر عصرى كه مصلِح يا عالِمى ربّانى اين فريضه را اقامه كرده ، امور جامعه به سوى صلاح و عزّت سوق داده شده ، نشانههاى سعادت بر مردم پديدار گرديده و آنان طعم شيرين نعمتهاى مادّى و معنوى را چشيدهاند .
كتابى كه پيش رو داريد ، رسالهاى است در باب ادّلهى وجوب امر به معروف و نهى از منكر ، كه ضمن آن ، شرايط ، فروع و احكام مترتّب بر آن را نيز بيان خواهيم نمود .
« وَ ما تَوفيقى الّا بِاللهِ ، عَلَيهِ توكّلتُ وَ إلَيهِ انيبُ ، وَ هُوَ حَسبِى وَ نِعمَ الوَكيل » .
هامش
( 1 ) . تحف العقول ، ص 237 .
( 2 ) . تحف العقول ، ص 274 .