شده است ؛ چرا كه آثار هيچ كار ناشايستى در نقطهء خاصى محدود نمىشود ، بلكه به ساير نقاط نيز سرايت مىكند و هر معصيت و ناهنجارى فردى مىتواند به صورت يك آسيب اجتماعى درآيد .
در حقيقت همانگونه كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم فرمودهاند ، فرد معصيتكار در ميان اجتماع نظير كسى است كه با جمعى سوار كشتى شده و هنگامى كه كشتى در وسط دريا قرار مىگيرد با وسيلهاى چون تبر مشغول سوراخ كردن جايى كه خود بر آن نشسته مىگردد و وقتى به او اعتراض شود در جواب مىگويد : من در سهم خود تصرف مىكنم و جايى را كه خود بر آن نشستهام سوراخ مىكنم ؛ در اين جا اگر ديگران او را از اين كار خطرناك باز ندارند طولى نمىكشد كه آب دريا به داخل كشتى نفوذ كرده و همگى يكباره در دريا غرق مىگردند . « 1 » قرآن كريم در اين باره مىفرمايد :
« والمُؤمِنونَ والمُؤمِناتُ بَعْضُهم أَولياءُ بَعْضٍ يأمُرونَ بِالمَعرُوفِ وَ يَنْهَونَ عَنِ المُنكَرِ » « 2 »
يعنى : مردان و زنان با ايمان بر يكديگر ولايت داشته ، يار و ياور يكديگر بوده و امر به معروف و نهى از منكر مىنمايند .
از نظر قرآن انسانهاى با ايمان به واسطهء ولايتى كه بر يكديگر دارند در مقابل همديگر مسؤول بوده و بايد يكديگر را به كارهاى پسنديده دعوت نموده و از بدىها باز دارند .
خداوند متعال در قرآن كريم يكى از امتيازات مسلمانان را بسيج آنها
هامش
( 1 ) - كنز العمّال ، ج 3 ، ص 69 و 70 ، شماره 5533
( 2 ) - سورهء توبه ( 9 ) : آيهء 71