فصل بيست و يكم : امر به معروف و نهى از منكر ، نظارتى همگانى
« معروف » در لغت به معناى شناخته شده و « منكر » به معناى ناشناس است و به اين ترتيب كارهايى كه به حكم عقل از امور نيك شمرده مىشوند ، و نيز كارهايى كه شرع بر انجام آنها امر نموده است چه واجب و چه مستحب ، معروف ناميده مىشود و كارهايى كه در نظر عقل و فطرت پاك آدمى زشت و ناپسندند و نيز كارهايى كه شرع از انجام آنها نهى نموده است چه حرام و چه مكروه ، منكر ناميده مىشوند .
يكى از وظايف بسيار مهم هر مسلمان تشويق ديگران به خوبىها و بازداشت آنان از بدىهاست ؛ بدين معنا كه همهء انسانها بايد نسبت به يكديگر احساس وظيفه نموده و خود را در برابر كارهايى كه در اجتماع توسط مردم يا دولتمردان انجام مىگيرد مسؤول دانسته و با نظارت و مراقبت همگانى آنها را به كارهاى نيك دعوت نموده و از كارهاى ناشايست بازدارند .
در منطق اسلام نظارت افراد بر كارهايى كه در اجتماع صورت مىگيرد به عنوان يك حق طبيعى كه ناشى از پيوند سرنوشتهاست قلمداد