و حضرت عيسى عليه السلام در حالى كه طفلى در گهواره بود چنين گفت : « و خداوند مرا هر كجا باشم براى جهانيان مايهء بركت و رحمت گردانيد و تا زندهام به انجام نماز و پرداخت زكات سفارش كرد » « 1 » .
همچنين در قرآن كريم وقتى سخن از پيامبرانى چون حضرت موسى ، شعيب ، زكريا و لقمان به ميان آمده ، مسألهء نماز هم مطرح شده است . « 2 » در آيات و احاديث بىشمارى اقامه و به پاداشتن نماز يكى از صفات و خصوصيات انسانهاى با ايمان شمرده شده است . هرگاه نماز با شرايط خاصى كه براى آن ذكر شده است به پا گردد ، انسان در عالمى از معنويت و روحانيت فرو مىرود و پيوندهاى ايمانى او با خدا چنان مىشود كه زنگار گناه و آلودگى از دل و جان او شسته مىشود .
قرآن كريم نماز را عامل مؤثرى براى بازداشتن انسان از فساد و فحشا مىداند ؛ در يك دستور سازنده خداوند به پيامبرش چنين مىگويد :
« اقِمِ الصَّلوةَ انَّ الصَّلوةَ تَنْهى عَنِ الفَحْشاءِ وَالْمُنْكَرِ » « 3 »
يعنى : اى پيامبر نماز را برپا دار كه نماز انسان را از زشتيها و منكرات باز مىدارد .
و بدين ترتيب هر كه در پى آن است كه بداند آيا نمازش مقبول درگاه الهى است يا خير ، بايد بنگرد كه آيا اين نماز او را از زشتيها و بديها باز داشته است يا خير ، پس به همان مقدار كه نماز جلوى كارهاى زشت و ناپسند او را گرفته باشد مورد قبول خداوند مىباشد .
هامش
( 1 ) - همان ، آيهء 31
( 2 ) - مراجعه شود به سورههاى : طه ( 20 ) : آيهء 14 - هود ( 11 ) : آيهء 87 - آل عمران ( 3 ) : آيهء 39 - لقمان ( 31 ) : آيهء 17
( 3 ) - سورهء عنكبوت ( 29 ) : آيهء 45