فصل دوازدهم : امام غايب از نظر
در فصل گذشته گفتيم كه حضرت مهدى عليه السلام در سال 260 هجرى بعد از شهادت پدر بزرگوارشان امام حسن عسكرى عليه السلام در سن 4 يا 5 سالگى به امامت رسيدند ، اما چون پادشاهان بنىعباس آثار و نشانههاى حضرت مهدى عليه السلام را از احاديث پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم و ديگر پيشوايان عليهم السلام شنيده بودند و مىدانستند او كسى است كه با ظلم و بيدادگرى مبارزه مىكند و حكومت ستمكاران را واژگون مىنمايد ، تصميم جدى داشتند كه اگر امام حسن عسكرى فرزندى داشت او را به قتل برسانند ؛ به همين دليل و دليلهاى ديگر امام زمان عليه السلام ناچار بودند كه از نظرها پنهان شوند ؛ ولى ارتباط مردم با آن حضرت كاملًا قطع نبود بلكه مردم مىتوانستند به وسيلهء افراد معيّنى كه « نائب » و « وكيل » حضرت ناميده مىشدند با آن حضرت تماس گرفته و مسائل دينى و نيازهايشان را بر طرف نمايند . اين وضعيت حدود 70 سال ادامه داشت كه غيبت حضرت را در اين مدت « غيبت صغرى » مىنامند ؛ ولى پس از اين كه چهارمين نائب و وكيل حضرت در سال 329 هجرى از دنيا رفت غيبت صغرى پايان يافت و