[ آيا كسى كه بنيانِ مسجد را بر ترس از خدا و خوشنودىِ او نهاده بهتر است ، يا آن كسى كه بنيانِ مسجد را بر كنارهء سيلگاهى كه آب ، زيرِ آن را شسته باشد تا با او در آتش جهنم سرنگون گردد ؟ و خدا مردم ستمگر را هدايت نمىكند . ]
خداوند مىفرمايد : آنان كه بنيانِ خود را بر لبهء پرتگاه بنا كردهاند ، به زودى بنايشان فرو مىريزد ؛ اما آنان كه بنيان زندگىِ خود را بر اساس ايمان ، تقوا ، خدابينى ، خداشناسى و خداخواهى بنا كردهاند ، بناى زندگىشان استوار و خوب است .
همچنين خداوند سبحان مىفرمايد :
« . . . وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ وَ مَنْ يَتَوكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ انَّ اللَّهَ بالِغُ امْرِهِ . . . » « 1 »
[ . . . و هر كه از خدا بترسد ، براى او راهى براى بيرون شدن قرار خواهد داد و از جايى كه گمانش را ندارد روزىاش مىدهد . و هر كه بر خدا توكل كند ، خدا او را كافى است .
خدا كار خود را به اجرا مىرسانَد . . . ]
امير المؤمنين عليه السلام در بارهء تقوا و آثار آن ، مىفرمايد :
« عِبادَ اللَّهِ انَّ تَقْوَى اللَّهِ حَمَتْ اولِياءَ اللَّهِ مَحَارِمَهُ وَ الْزَمَتْ قُلُوبَهُمْ مَخَافَتَهُ حَتّى اسْهَرَتْ لَيَالِيَهُمْ وَ اظْمَأَتْ هَوَاجِرَهُم . » « 2 »
[ پرهيز از نافرمانىِ خدا دوستانِ او را از در افتادن در حرامهاى او نگاه داشته است و دل آنان را با ترسِ وى همراه داشته است ؛ چندان كه شبها بيدارشان مىدارد ، و روزهاى گرم را با تشنگى بر آنان به سر مىآوَرَد . ]
همچنين امير المؤمنين عليه السلام در سخن ديگرى در اين باره مىفرمايد :
« ذِمَّتى بِمَا اقُولُ رَهينَةٌ وَ انَا بِهِ زَعيمٌ انَّ مَنْ صَرَّحَتْ لَهُ الْعِبَرُ عَمَّا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ المَثُلاتِ حَجَزَتْهُ التَّقْوى عَنْ تَقَحُّمِ الشُّبُهَاتِ . . . » « 3 »
[ آنچه مىگويم بر عهدهء خويش مىدانم و خود آن را پابندانم . آن كه عبرتها - ى روزگار او را آشكار شود - و از آن پند پذيرد و از كيفرها كه پيشِ چشمِ اوست عبرت گيرد ، تقوا او را نگه دارد ، و به سرنگون شدنش در شبههها نگذارد . ]
امير المؤمنين عليه السلام درستىِ اين حرف را تضمين كردهاند و مىفرمايند : آنان كه تقوا دارند و گذشته را آيينهء عبرتِ آينده مىكنند ، به ديدهء عبرت نگريستن ، مانع از مبتلا شدنِ
هامش
( 1 ) - سورهء طلاق ( 65 ) ، آيهء 2 - / 3 .
( 2 ) - / ر . ك : نهج البلاغه ، ترجمهء سيد جعفر شهيدى ، خطبهء 114 ، ص 112 .
( 3 ) - / همان ، خطبهء 16 ، ص 17 .