هر حرف و تصميمى ، در جاى خود مفيد و زيبا است . اين تصميمِ حضرت امام هم بسيار مفيد و زيبا بود .
حضرت امام در اين فرمان ، علاوه بر آزادى زندانيان گروهكها ، مطلب ديگرى را هم بيان فرمودند و آن ، چگونگى برخورد با زندانيان آزاد شدهء گروهكها بود .
در مناطق مختلف ، مسئولان محلّى ، گاه در تصميمگيرى براى انتخاب نوع برخورد با زندانيانِ آزاد شدهء گروهكها ، دچار ترديد و نوسان مىشدند .
به عنوان مثال ، مسئولان محلّى ، گاه مردد مىشدند كه آيا اجازه بدهند كه اين زندانيانِ آزاد شدهء گروهكها ، رانندهء تاكسى يا شاگرد مغازه بشوند ؟ آيا مىتوانند مشاغلِ اينچنينى را انتخاب كنند ؟ آيا مىتوانند در معاملهاى شركت كنند ؟
حضرت امام در فرمان آزادىِ اين زندانيان ، فرمودند : ملت مبارز و شهيد پرورِ ايران ، اينها را با آغوشِ گرم بپذيرد و از اينها پذيرايى كند . اين فرمانِ حضرت امام ، عفو نيست ، دستور است . ( تكبير نمازگزاران )
مذاكرات مربوط به قطعنامهء 598 شوراى امنيت از سر گرفته شده است . مقامات بين المللى مانند آقاى دبير كل سازمان ملل متحد و شوراى امنيت ، قبلًا بسيار داد و فرياد مىكردند و گفتند : ايران صلح را نمىپذيرد و در برقرارىِ صلح ، اخلال مىكند .
اين مقامات بين المللى ، اكنون كجا هستند ؟ ! آيا سرما خوردهاند ؟ ! چرا نفسشان گرفته و صدايشان در نمىآيد ؟
آيا عينك را از روى چشمانشان برداشتهاند كه نمىبينند چه كسى دارد اخلال مىكند ؟ !
آن كه بايد از سرزمين ديگران عقب بنشيند و نمىنشيند ، كيست ؟ آن كه بايد قدمهايى بردارد و بر نمىدارد ، و هر روز به يك بهانهء بنى اسرائيلى متوسل مىشود ، كيست ؟
آيا مقامات بين المللى از كارشكنى عراق در راه برقرارى صلح ، آگاه نيستند ؟ يا آگاه هستند و هيچ عكس العملى نشان نمىدهند ؟
اين گونه سستىهاى سازمان ملل و شوراى امنيت است كه باعث مىشود حرفش چندان اعتبارى نداشته باشد . هر قدر سازمان ملل و شوراى امنيت مىگويند : محكوم مىكنيم ، ديگران مىگويند : بى جا مىكنيد .
آن دو مىگويند : قطعنامه مىدهيم .
ديگران جواب مىدهند : بى جا مىدهيد .
اسرائيل كه براى سازمان ملل و شوراى امنيت تَرِه هم خُرد نمىكند ، علتش همين عدم قاطعيت و عدم قدرتِ تصميمگيرىِ سازمان ملل و شوراى امنيت است . من به سازمان ملل و شوراى امنيت توصيه مىكنم كه مقدارى به قولهايى كه دادهاند ، عمل كنند و مردم را بيش از اين ، از خود مأيوس و نگران نكنند .
چهارمين نكتهاى كه دراين خطبه خدمتتان عرض مىكنم ، در بارهء افغانستان است .
افغانستان اهميت بسيار زيادى دارد .
مردم مسلمان افغانستان ، بالاخره پس از هشت سال جهاد با اشغالگران روسى ، پيروز شدند . روسها در چند روز آينده از افغانستان بيرون خواهند رفت اما در اين مدت ، صدمات فراوانى به افغانستان و ملتِ خود ، وارد كردند .
امروز هيچ كس ترديدى ندارد كه هجوم روسها به افغانستان يك اشتباه و خطا و گناه بود . روسها خودشان هم به اين مطلب ، اعتراف كردهاند . ملت افغانستان آشكارا از اين جنگ ، سرافراز بيرون آمد .
روسها اكنون كه شكست خوردهاند و مىخواهند از افغانستان بيرون بروند ، مىگويند : پس از خروجِ ما بايد نيروهايى كه خودمان ساخته و پرداختهايم ، به جاى ما در اينجا حكومت كنند .
همپاى انقلاب (خطبه هاى نماز جمعه) (فارسى) — صفحة 434
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٤٣٤