انصاف است كه عدهاى در يك كشور ، حد اكثر استفاده از نعمتها و مواهب پروردگار را بكنند ؛ اما در هنگام از خود گذشتگى ، براى حلّ مشكلات كشور ، كوچكترين اقدامى نكنند .
يكى از محاسن دفاع مقدس ايران ، اين است كه بار مشكلات آن ، از نظر تأمين نيروى انسانى ، هزينهء مالى و غيره ، روى دوش داوطلبها است . تا كنون هيچ كس را مجبور نكردهاند كه پسرش را عضو بسيج كند يا به جبهه بفرستد يا مقدارى پول براى كمك به جبههها بپردازد .
البته هر كسى بايد خود انصاف داشته باشد و ببيند آيا اين درست است كه همهء برخوردارىها مال خودش ، اما گرفتارىها و سختىها مال همسايهاش باشد ؟ !
بنا بر اين ، من به عنوان يك برادر ، يك شهروند و يك ايرانى ، به اين اقليت عرض مىكنم كه بهتر است وظيفهشناس باشند و در كشورى كه از نعمتهايش بهرهمند هستند ، مقدارى از بارِ سختىهايش را به دوش بكشند . مگر خانمى كه چهار فرزندش در راه دفاع از اين كشور ، شهيد شده يا پدرى كه با دستِ لرزان ، گردنبند دخترش را مىآورد و به جبههها هديه مىكند ، چقدر بيشتر از افرادِ آن اقليت ، از نعمتهاى اين آب و خاك برخوردارند ؟
اميدوارم افرادى كه تا كنون در برابر مشكلات كشور و جامعه ، احساس مسئوليت نمىكردهاند يا احساس مسئوليتِ كمترى مىكردهاند ، با تأييدات خداوند ، احساس مسئوليتِ بيشترى بكنند .
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ قُلْ هُوَ اللَّهُ احَدٌ اللَّهُ الصَّمَدُ لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً احَدٌ « 1 »
37 جمعه 27 آذر 1366 - دانشگاه تهران مهمترين عناوين : وحدت اجتماعى ، زندگينامهء شهيد آيت الله مفتح
خطبهء اول
بسم اللّه الرّحمن الرّحيم
الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ وَ الصَّلاةُ وَ السَّلامُ عَلى اشْرَفِ الانْبِياءِ وَ الْمُرْسَلينَ وَ آلِهِ الطَّيِّبينَ الطَّاهِرينَ .
خداوند مىفرمايد :
« وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَميعاً وَ لا تَفَرَّقُوا وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ اذْ كُنْتُمْ اعْداءً فَالَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَاصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ اخْواناً وَ كُنْتُمْ عَلى شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَانْقَذَكُمْ مِنْها كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آياتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ امَّةٌ يَدْعُونَ الَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَونَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ اولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ وَ لا تَكُونُوا كَالَّذينَ تَفَرَّقُوا وَ اخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ وَ اولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ عَظيمٌ » « 2 »
[ و همگان دست در ريسمان خدا زنيد و پراكنده مشويد و از نعمتى كه خدا بر شما ارزانى داشته است ، ياد كنيد : آن هنگام كه دشمن يكديگر بوديد و او دلهايتان را به هم مهربان ساخت و به لطف او برادر شديد و بر لبهء پرتگاهى از آتش بوديد ، خدا شما را از آن برهانيد .
خدا آيات خود را براى شما اينچنين بيان مىكند ، شايد هدايت يابيد .
بايد كه از ميان شما گروهى باشند كه به خير
هامش
( 1 ) - سورهء توحيد ( 112 ) .
( 2 ) - سورهء آل عمران ( 3 ) ، آيات 103 - 105 .