مفسّران قرآن به دليل مشكلات فوق به تفسير قرآن بر روال موجود پرداختهاند ؛ لذا به اين نوع تفسير كمتر توجه شده است .
هدايت ، روح قرآن
روح قرآن - يعنى آنچه با وحدت و بساطت كامل در همه جاى قرآن ؛ در سوره ؛ در آيات ؛ در كلمات و در حروف ، سريان دارد و به آنها حيات مىبخشد ، محتوا مىدهد ، جهت مىدهد ، انسجام و ارتباط مىدهد - چيست ؟ هنگامى كه نويسنده ماهرى تصميم مىگيرد قلم به دست بگيرد و نوشتهاى را آغاز كند ، وقتى كه كارش شروع شد ، غرض و انگيزه او به شكل هدف جلوهگر مىشود . اين همان علت غائيست كه تصورش مقدم ، و وجود و تحققش مؤخّر است ؛ حالا موضوع كتاب هر چه مىخواهد باشد ، اين روح ، در واقع همه كتاب است به شكل جمع و بساطت ، و آن كتاب همان روح است ، در حال تفصيل و گسترش .
حديثى كه از حضرت على بن ابيطالب ( ع ) نقل شده ( مبنى بر آن كه ) : « قرآن همهاش در سوره فاتحه است و همه سوره در بسم الله است و همه بسم الله در باء بسم الله و همه باء در نقطه زير باء ، و من هستم نقطه زير باء » ، جز جمله اخير ، بقيه ناظر به همان معنايى است كه گفته شد ؛ يعنى قرآن همهاش در « روح قرآن » كه امريست بسيط ، بدون عضو و جزء ، جمع است . و اما جمله اخير اشاره است به اين كه روح قرآن ، هدايت است و « هدايت مجسم » من هستم . همانطور كه در تفسير آيه مباركه