احكام وقف
« وقف » آن است كه انسان ملكى را ثابت نگهدارد و منافع آن را براى شخص يا اشخاص يا براى كار و يا مصرفى تعيين نمايد ، مانند اين كه زمينى را براى مسجد يا حسينيّه يا مدرسه و يا فقرا مخصوص سازد . به اين كار در اصطلاح « وقف » و به مالى كه وقف مىشود « موقوفه » و به وقف كننده « واقف » و به شخص يا مصرفى كه مال براى آن وقف شده « موقوف عليه » گفته مىشود .
« مسألهء 2716 » وقف بر دو نوع است :
اوّل : « وقف خاص » مانند آن كه چيزى را براى اولاد خود وقف نمايد .
دوم : « وقف عام » كه اختصاص به افراد خاصّى ندارد ، مانند آن كه چيزى را براى مسجد يا حسينيّه و يا فقرا وقف كند .
« مسألهء 2717 » در وقف ، خاص باشد يا عام ، بنابر احتياط قصد قربت لازم است ، ولى لازم نيست وقف كننده مسلمان باشد ، بنابر اين اگر غير مسلمان هم چيزى را وقف كند صحيح است .
« مسألهء 2718 » اگر كسى چيزى را وقف كند ، از ملك او خارج مىشود و خود او و ديگران نمىتوانند آن را ببخشند يا بفروشند و كسى هم از آن ملك ارث نمىبرد ، ولى در بعضى از موارد كه در مسأله 2292 تا 2294 گفته شده ، فروختن آن اشكال ندارد .
« مسألهء 2719 » وقف كننده بايد مكلّف و عاقل بوده و قصد و اختيار داشته باشد و شرعاً بتواند در مال خود تصرّف كند ؛ بنابر اين اگر سفيه چيزى را وقف كند ، صحيح نيست .