« مسألهء 2427 » در « اجاره اشخاص » كسى كه اجاره مىكند « مستأجر » و كسى كه مورد اجاره قرار مىگيرد « اجير » و مال التّجاره « اجرت » نام دارد ؛ حال اگر اجير با انسان شرط كند كه فقط براى خود انسان كار كند ، نمىشود او را به ديگرى اجاره داد و اگر شرط نكند و اطلاق اجاره هم منصرف به اين نباشد كه براى خود انسان كار كند ، چنانچه او را به چيزى كه اجرت او قرارداده اجاره دهد ، بايد زيادتر نگيرد و اگر به چيز ديگرى اجاره دهد ، مىتواند زيادتر بگيرد .
« مسألهء 2428 » اگر انسان اجير شود كه كارى را انجام دهد - مثلًا لباسى را بدوزد - نمىتواند ديگرى را براى آن كار به قيمت كمتر اجير كند ، مگر اين كه مقدارى از كار را خودش انجام دهد - مثلًا پارچه را خودش ببرد - و در مورد تحويل دادن پارچه به ديگرى ، بايد از صاحب پارچه اجازه بگيرد .
شرايط مالى كه آن را اجاره مىدهند
« مسألهء 2429 » مالى كه اجاره مىدهند چند شرط دارد :
اوّل : آن كه معيّن باشد ؛ پس اگر بگويد : « يكى از خانههاى خود را اجاره دادم » درست نيست .
دوم : مستأجر آن را ببيند يا كسى كه آن را اجاره مىدهد ، خصوصيّات آن را بگويد تا كاملًا معلوم باشد .
سوم : تحويل دادن آن ممكن باشد ؛ پس اجاره دادن اسبى كه فرار كرده باطل است .
چهارم : آن مال به واسطهء استفاده كردن از بين نرود ؛ پس اجاره دادن چيزهايى كه با استفاده مستهلك مىشوند ، مانند نان و ميوه و خوردنىها صحيح نيست .
پنجم : استفادهاى كه مال را براى آن اجاره دادهاند ممكن باشد ؛ پس اجاره دادن زمين براى زراعت در صورتى كه آب باران براى آن كفايت نكند و از آب نهر هم مشروب نشود ، صحيح نيست .
ششم : چيزى كه اجاره مىدهد مال خود او باشد و اگر مال كس ديگرى را اجاره