بگيرد و بعد بفهمد كه آب براى او ضررى داشته كه از نظر شرع تحمل آن حرام است ، وضو يا غسل او احتياطاً باطل است و اگر ضرر آن به اين حد نباشد ، وضو يا غسل او صحيح مىباشد .
* چهارم : هرگاه بترسد كه اگر آب را به مصرف وضو يا غسل برساند ، خود يا همسر يا اولاد يا رفيق او و يا كسانى كه با او مربوط هستند ، مانند خدمتكاران ، از تشنگى بميرند يا مريض شوند يا به قدرى تشنه شوند كه تحمّل آن مشقّت داشته باشد ، بايد به جاى وضو و غسل تيمّم نمايد و نيز اگر حيوانى داشته باشد كه معمولًا آن را براى خوردن ذبح نمىكنند - مانند اسب و قاطر - و بترسد كه از تشنگى تلف شود ، بايد آب را به آن بدهد و تيمّم نمايد و همچنين اگر كسى كه حفظ جان او واجب است و يا حتى كسى كه كشتن او فعلًا واجب نيست ، به گونهاى تشنه باشد كه اگر انسان آب را به او ندهد تلف شود ، بايد آب را به او بدهد .
« مسألهء 705 » اگر غير از آب پاكى كه براى وضو يا غسل دارد ، آب نجسى نيز به مقدار آشاميدن خود و كسانى كه با او مربوط هستند داشته باشد ، بايد آب پاك را براى آشاميدن بگذارد و با تيمّم نماز بخواند ؛ ولى چنانچه آب را براى حيوان خود بخواهد ، بايد آب نجس را به آن بدهد و با آب پاك ، وضو و غسل را انجام دهد .
* پنجم : كسى كه بدن يا لباس او نجس است و كمى آب دارد كه اگر با آن وضو بگيرد يا غسل كند ، براى آب كشيدن بدن يا لباس او آبى باقى نمىماند ، چنانچه بتواند غساله وضو يا غسل را جمع كرده و با آن لباس يا بدن را تطهير كند ، بايد همين كار را انجام دهد ، و گرنه بنابر احتياط واجب بايد بدن يا لباس را آب بكشد و با تيمّم نماز بخواند ؛ ولى اگر چيزى نداشته باشد كه بر آن تيمّم كند ، بايد آب را به مصرف وضو يا غسل برساند .
* ششم : اگر غير از آب يا ظرفى كه استعمال آن حرام است ، آب يا ظرف ديگرى نداشته باشد ، مثلًا آب يا ظرف او غصبى بوده و غير از آن ، آب و ظرف ديگرى نداشته باشد ، بايد به جاى وضو و غسل ، تيمّم كند .
* هفتم : هرگاه وقت به قدرى تنگ باشد كه اگر وضو بگيرد يا غسل كند كمتر از يك
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 133
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص١٣٣