يكى از مواقيت است .
جلسهء استراحت : نشستن بعد از سربرداشتن از سجدهء دوم در ركعت اول و سوم و قبل از برخاستن براى ركعت بعدى .
جمرهء عقبه : آخرين جمره از جمرات سه گانه كه در سرزمين منى واقع شدهاند . حجّاج در روز عيد قربان تنها اين جمره را رمى مىكنند .
جنابت : حدث اكبرى كه به واسطهء نزديكى و آميزش و يا خارج شدن منى به وجود مىآيد و با غسل جنابت رفع مىشود .
جُنُب : كسى كه جنابت بر او عارض شده است .
جواز : جايز بودن فعلى از نظر شارع ، اباحه .
جهاد : جنگ كردن براى دين خدا .
جهر : بلند كردن صدا ؛ جهر در نماز : بلند خواندن قرائت نماز .
جهل به حكم : ندانستن حكم شرعى چيزى ، مثل ندانستن اين كه خوردن گوشت خوك حرام است .
جهل به موضوع : ندانستن موضوع ( جاهل به موضوع ) .
چشم غير مسلّح : چشمى كه مسلّح نباشد ( چشم مسلّح ) .
چشم مسلّح : چشمى كه براى ديدن از وسايلى مثل تلسكوپ و دوربين كمك مىگيرد و مىتواند چيزهايى را ببيند كه چشم غير مسلّح ( عارى از آن وسايل ) نمىتواند ببيند .
حاكم ، حاكم شرع ، حاكم شرعى : مجتهد جامع الشرائط ، كسى كه حكمش بر اساس موازين شرعى نافذ است .
حائض : زنى كه در حال حيض است ( حيض ) .
حجّ افراد : يكى از اقسام سه گانهء حج ( تمتّع ، افراد و قِران ) است كه در آن پس از حج ، عمرهء مفرده به جا آورده مىشود و در آن قربانى واجب نيست . كسانى كه فاصلهء آنها از مكهء مكرّمه كمتر از شانزده فرسخ شرعى ( حدود 90 كيلومتر ) است ، وظيفهء آنها در حَجّة الاسلام ، به جا آوردن حجّ افراد يا حجّ قِران است .
حجّ بذلى : حجّى كه به واسطهء بخشش و بذل كردن ديگران بر فردى كه استطاعت مالى ندارد ، با شرايطى واجب مىشود .
حجّ تمتّع : يكى از اقسام سه گانهء حج ( تمتّع ، افراد و قِران ) است كه در آن قبل از حج ، عمرهء تمتّع به جا آورده مىشود و كسانى كه فاصلهء آنها از مكهء مكرّمه شانزده فرسخ شرعى ( حدود 90 كيلومتر ) يا بيشتر باشد ، وظيفهء آنها براى انجام دادن حَجّة الاسلام ، به جا آوردن حجّ تمتّع است .
حجّ قِران : يكى از اقسام سه گانه حج ( تمتّع ، افراد و قِران ) است كه در آن بعد از حج ، عمرهء مفرده به جا آورده مىشود و از هنگام احرام براى حج ، مُحرم بايد قربانى را به همراه خود داشته باشد . كسى كه در مكه و حوالى آن ( كمتر از شانزده فرسخ شرعى ) زندگى مىكند ، براى انجام دادن حَجّة الاسلام ، وظيفهاش به جا
استفتائات (فارسى) — صفحة 585
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٥٨٥