طى مىكند ، ولى يقين به آن ندارد ، نمازش را بعد از گذشتن از حدّ ترخّص ، كامل بخواند يا شكسته ؟
پاسخ : اگر گمانش به سر حدّ اطمينان نرسيده است ، بايد نمازش را تمام بخواند و حكم مسافر را ندارد .
سفرش سفر معصيت نباشد
[ 1292 ] سؤال 3 : چنانچه شخصى علم اجمالى يا تفصيلى دارد كه سفر به اروپا ملازم است با ارتكاب برخى از گناهان ، آيا قصد چنين سفرى موجب صدق سفر معصيت و تحقّق احكام سفر معصيت ( از جمله اتمام نماز و گرفتن روزه ) مىشود يا خير ؟
پاسخ : اگر سفر او ضرورى باشد و قصد او از سفر ، انجام همان كار ضرورى باشد ، مىتواند به سفر برود ؛ ولى بايد تلاش كند كه دچار معصيت نشود و نمازش نيز قصر است و اگر ضرورى نباشد ، نبايد به اين سفر برود و چنانچه رفت ، اگر قصد اصلى او از اين سفر ، عمل مباحى باشد ، ولو به تبع آن دچار معصيت شود ، نماز او قصر است ، و گرنه بايد نمازش را تمام بخواند .
[ 1293 ] سؤال 4 : شخصى مىخواهد سفر كند و از اين سفر خود دو هدف دارد : يكى زيارت پدر و مادر خود و ديگرى فرار از دادن بدهى خود به طلبكار . اين شخص ، نمازش در سفر قصر است يا تمام ؟
پاسخ : اگر محرّك و هدف اصلى او از سفر كردن ، قصد اطاعت باشد و قصد معصيت ، تبعى باشد ، نمازش قصر است و اگر به عكس اين باشد ، نمازش تمام است و اگر هر دو با هم محرّك و تأثير گذار باشند نيز بايد نمازش را كامل بخواند .
[ 1294 ] سؤال 5 : كسى كه براى انجام معصيتى به سفر مىرود و ، خداى ناكرده ، مرتكب معصيت مىشود ، در راه بازگشت به وطن ، آيا باز هم سفرش سفر معصيت محسوب مىشود و نمازش تمام است ؟