1 . اعلاميه جهانى حقوق كودك ؛ 2 . كنوانسيون ملل متحد در مورد حقوق كودك ؛ و 3 . تفاسيرى كه كميته حقوق كودك ارائه داده است ؛ و در اين ميان ، تفسير شماره 8 به طور ويژه به بحث ممنوعيّت تنبيه كودكان مربوط مىشود . به جهت مقدّم بودن اعلاميه جهانى حقوق كودك از نظر زمانى ، بحث ممنوعيّت تنبيه و مجازاتهاى بدنى كودكان در اين اعلاميه را مقدّم مىداريم .
1 . اعلاميه جهانى حقوق كودك « 1 »
توجّه به حقوق كودك ، و اين انديشه كه كودكان بايستى از حقوق ويژه و متناسب با شرايط كودكى برخوردار شوند ، پديده جديدى نبوده و به سالها پيش باز مىگردد . به همين جهت ، مسائل كودكان به طور بارز و مشخّص از به دو تأسيس سازمان ملل متحد مورد توجّه قرار گرفت . ابتدا كميسيون توسعه اجتماعى به تهيه طرحى به عنوان پيشنويس اصول اعلاميه حقوق كودك مبادرت نمود . در سال 1959 م ، پيشنويس موقتى اعلاميه جهانى حقوق كودك توسط كميسيون حقوق بشر به شوراى اقتصادى و اجتماعى سازمان ملل ارائه گرديد ، و مجمع عمومى در اجلاس بيستم نوامبر 1959 م طىّ قطعنامهاى به اتّفاق آرا آن را تصويب نمود . « 2 » اين اعلاميه ، در واقع اولين سند حقوقى مستقل براى كودكان جهان بوده و شامل 10 اصل است كه در آن ، به آموزش و پرورش و حمايت ويژه از كودكان و منع كليه اشكال تبعيض در مورد كودكان اشاره شده است . در مورد موضوع مورد بحث اين نوشتار ، مىتوان از برخى عبارات مقدّمه و اصول اين اعلاميه ، به ممنوعيّت تنبيه بدنى كودكان رسيد . از جمله : در مقدّمه اين اعلاميه آمده است : « كودكان بايستى دوران كودكى خود را با خوشبختى و آسايش بگذرانند ، و از حقوق اجتماعى ويژه برخوردار گردند . » مشخّص است سپرى كردن دوران كودكى با خوشبختى و آسايش ، به هيچعنوان با تنبيه و خشونت جسمى و روانى كودك سازگارى ندارد .
هامش
( 1 ). Declaration of the Rights of the Child .( 2 ). A / Res . ( XIV ) , November .