حضور مردم در صف واحد ، ارزش و اعتبار خاصى قائل است ؛ لذا بر همين مبنا شارع مقدس اسلام براى شركت در نمازهاى جمعه و جماعت ، ثواب مضاعف در نظر گرفته است و همهء اينها براى اين است كه مسلمانان حضور دائمىشان را در صحنه حفظ كنند و از تفرّق و تشتّت و رهبانيّت و مانند آن در امان باشند ، روى همين اصل على عليه السلام بر مالك فرمان مىدهد :
وَ إِذَا قُمْتَ فِي صَلاتِكَ لِلنَّاسِ فَلا تَكُونَنَّ مُنَفِّراً وَ لا مُضَيِّعاً فَإِنَّ فِي النَّاسِ مَنْ بِهِ الْعِلَّةُ وَ لَهُ الْحَاجَةُ وَ قَدْ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله حِينَ وَجَّهَنِي إِلَى الْيَمَنِ كَيْفَ أُصَلِّي بِهِمْ فَقَالَ صَلِّ بِهِمْ كَصَلاةِ أَضْعَفِهِمْ وَ كُنْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيماً .
چنانچه با مردم به نماز جماعت برخاستى ، نهچندان نماز را طولانى كن كه مردم از آن به ستوه آيند و نه با عجله نماز را ضايع گردان ؛ زيرا در ميان نمازگزاران كسانى يافت مىشوند كه ممكن است بيمار بوده و يا كار داشته باشند . و من از رسولخدا صلى الله عليه و آله به هنگامى كه مرا به يمن اعزام مىفرمود ، پرسيدم نماز را با آنها به چه كيفيتى بخوانم ؟ آن حضرت فرمود : « مانند نمازى كه با ضعيفترينشان مىگزارى با آنان نماز بخوان و نسبت به مؤمنان مهربان باش ! »
ثمرهء مردمى بودن و مفاسد جدايى از آنها
در مورد ويژگىهاى حاكم مردمى گفته شد كه اين نوع حاكم هميشه با مردم است و حاضر نيست بين خود و مردم حاجب و مانع ايجاد كند .