مقدّمه
مرحوم آخوند ، به دنبال بحث حقيقت و مجاز بحثى را مطرح كرده كه بهطور كلّى از بحث استعمال لفظ در معنا خارج است . در بحث قبل ، سخن از معنا بود ، زيرا لفظ - چه در مورد حقيقت و چه در مورد مجاز - در معنايى استعمال شده بود و ما بحث مىكرديم كه آيا اين معنا در تمام موارد ، موضوع له است ؟ يا در خصوص استعمالات حقيقى ، موضوع له است و در استعمالات مجازى ، غير موضوع له است . ولى در اينجا عنوان سوّمى در كار است يعنى وقتى لفظ را اطلاق مىكنيم ، معنايى درنظر نمىگيريم بلكه در اطلاق لفظ ، همان لفظْ مورد نظر متكلّم است .
اينگونه تعبيرات و اطلاقات را مرحوم آخوند به چهار قسم تقسيم كرده است ، كه بعد از روشن شدن اقسام آنها بايد در دو مقام بحث كنيم : مقام اوّل : آيا چنين تعبيرات و اطلاقاتى صحيح است ؟ مقام دوّم : برفرض صحّت اين اطلاقات ، آيا در اين موارد عنوان استعمال تحقّق دارد ؟ ذكر اين نكته لازم است كه اين اطلاقات ، ربطى به مبناهايى كه در مورد مجاز