992 . امام كاظم عليه السلام : از ميان رفتن خونريزى زنان ، بر دو گونه است : تباهىاى كه در عادت ماهانه حاصل آمده باشد ، و از ميان رفتنى كه از آبستنى ، ناشى شده باشد . و هر يك از اينها كه رُخ دهد ، زن پس از نهادن فرزند يا پس از گذشتن سه ماه پاكى بر او كه در اين مدّت هيچ خونى نيز نباشد ، براى [ ازدواج با ] مردان حلال شود .
ب شاخك و فنج
993 . امام صادق عليه السلام : زن را به واسطه چهار چيز پس دهند : به واسطه پيسى ، جذام ، ديوانگى ، و شاخك كه همان فنج است البته تا زمانى كه مرد با او همبستر نشده باشد ؛ اما اگر با او همبستر شده باشد ، نه .
ج فقدان دوشيزگى
994 . امام صادق عليه السلام درباره مردى كه به زنش گفته بود : تو دوشيزه به حجلهام نيامدهاى : بر او چيزى نيست ؛ « 1 » زيرا دوشيزگى بدون آميزش نيز از ميان مىرود .
995 . امام كاظم عليه السلام : مردى در حالى كه زنى به همراهش بود ، رو به امير مؤمنان عليه السلام كرد و گفت : اى امير مؤمنان ! من با زنم در حالى ازدواج كردهام كه دوشيزه بوده است ؛ اما چون با او همبسترى كردهام ، او را نادوشيزه يافتهام .
فرمود : « واى بر تو ! گاه دوشيزگى به واسطه جَستن ، پَرِش ، « 2 » حيض ، طهارت گرفتن و در خانهماندگى دراز مدت ، از ميان مىرود » .
هامش
( 1 ) مقصود ، آن است كه آنچه گفته است ، قذف شمرده نمىشود و موجب حدّ قذف نمىگردد . م .
( 2 ) در الجعفريّات ، واژه « القفرة » آمده و صاحب مستدرك الوسائل آن را به « القفزة ( پرش ) » تصحيح كرده است .