ر . ك : ج 1 ، ص 489 ( تأثير زكام و عطسه در پيشگيرى از بيمارىهاى پوستى ) . ص 505 ( تأثير زكام در پيشگيرى از جذام ) .
5 / 7 آنچه انسان را از زكام حفظ مىكند
528 . امام رضا عليه السلام : هر كس مىخواهد در همه زمستان از زكام ايمن بماند ، هر روز ، سه لقمه عسل با موم آن بخورد . . . و نرگس ببويد ؛ چرا كه از زكام ، ايمنى مىدهد . سياهدانه نيز چنين است .
امّا اگر زكام در تابستان پيش آيد ، در هر روز ، يك خيار بخورد و از نشستن در آفتاب ، خوددارى ورزد .
5 / 8 آنچه براى درمان زكام ، سودمند است
529 . امام صادق عليه السلام : پنبهاى را به روغن بنفشه آغشته مىكنى و به هنگام خفتن در نشيمنگاهت مىگذارى . به خواست خداوند ، براى زكام ، سودمند است .
530 . طبّ الأئمّة عليهم السلام به نقل از ابراهيم بن ابى يحيى ، از امام صادق عليه السلام : از زكام نزد امام عليه السلام اظهار ناراحتى كردم . فرمود : « كردهاى از كردههاى خداوند ، و سربازى از سربازان خداست كه خداوند ، آن را به پيكار با بيمارانى در تن تو برانگيخته ، تا آن را از جاى بركَنَد . پس چون آن را از ميانْ بركَنْد ، بر تو باد
به وزن يك دانگ « 1 » شونيز و نيم دانگ كُندُس ، « 2 » كه آرد گردد و به بينى رانده شود . اين كار ، زكام را از ميان مىبَرَد . اگر هم مىتوانى هيچ درمانى برايش به كارنگيرى ، اين كار را بكن ؛ چرا كه آن ، منافعى بسيار دارد .
هامش
( 1 ) معناى اين واژه در ج 1 ، ص 291 آمد .
( 2 ) كُندُس يا كُندُش ، نام فارسى يك گياه است . همين نام به زبان عربى نيز درآمده و مؤلّف ، درباره آن از فيروزآبادى چنين نقل كرده است : كُندس : ريشههاى گياهى است كه درونش زرد و لايه بيرونش سياه است . چون به صورت گَرد درآيد و در بينى دمانده شود ، شخص به عطسه مىآيد ، چشمان خسته ، فروغ تازه مىيابد و شبْ كورى از ميان مىرود .