فصل چهارم : گوش
4 / 1 اشاره به حكمت نهفته در آن
499 . امام على عليه السلام : از [ آفرينش ] اين انسان ، در شگفت آييد ! با تكّهاى پيه مىبيند ، با پاره گوشتى سخن مىگويد ، با قطعه استخوانى مىشنود ، [ و ] از سوراخى نفس مىكشد .
500 . امام صادق عليه السلام خطاب به مفضّل بن عمر : اى مفضل ! بينديش . . . كه چرا درونِ گوش ، بهسان يك زندان « 1 » پيچدرپيچ است ؟ مگر جز براى آن است كه صدا در آن ، پياپى روان شود و سرانجام ، به شنوايى برسد ، و نيز براى آن كه شتاب باد را درهم شكند و به گوش ، صدمه نرساند .
4 / 2 حكمت موجود در مايعِ گوش
501 . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند تبارك و تعالى . . . تلخى را در دو گوش ، مانعى براى حفاظت مغز ، قرار داد . هيچ جنبدهاى نيست كه در آن بيفتد ، مگر
اين كه راه خروج را مىجويد ؛ امّا اگر اين نبود ، آن جنبنده به مغز مىرسيد .
هامش
( 1 ) در برخى از نسخهها به جاى « كوكب ( زندان ) » واژه « لَولَب » به معناى پيچ آمده و همين نيز درستتر مىنمايد .