است ، و اين چند بيت از آن بند است :
تجلّىگاه مانند نسيم است * كه زو نه جسم و جان را لرزو بيم است
نسيمى كان وزد بر غنچهء گل * شكوفايش نمايد بهر بلبل
به سالك مىفزايد انبساطش * كه دنيا را كند سمّ الخياطش
سفر بنمايد از هر چه نمود است * به سوى آنكه او عين وجود است
چگونه مرغ حق نايد به حق حق * چو مىبيند جمال حسن مطلق
تجلّيات اسماء و صفاتى * كشاند تا تجلّيات ذاتى
تجلّيات اسماء و صفاتى * خفيف است و تجلّيات ذاتى
نمايد سينهات را جرحه جرحه * چو همّام شريحت شرحه شرحه
تجلّىگاه همچون باد صرصر * فرود آيد به دل اللّه اكبر
به سان گردباد و برگ كاهى * نمايد با تو ار خواهى نخواهى
تجلّى چون كه اين سانت ربودت * به لرزه آرد آن دم تار و پودت
ز جايت خيزى و افتى و خيزى * همى افتان و خيزان اشك ريزى
بود اين جذبههاى بىمثالى * ندارد هيچ تصوير خيالى
چو با مرآت صافى چشمه هور * مقابل شد بتابد اندر او نور
ز نور خور چنان آيدش باور * كه مىگويد منم خورشيد خاور
انا الشمسى كه او گويد در آن حال * انا الطمس است زان فرخنده اقبال
خزف چون بىبها و بىتميز است * با آيينه هميشه در ستيز است
حديث چشم با كوران چه گويى * خدا را از خدا دوران چه جويى
اى عزيز ، سلوك به جذبه كشاند چنان كه در طريق نظر ، فكر به حدس . و به تعبير شريف صائن الدين على بن تركه در تمهيد القواعد ( چاپ اول سنگى ، ص 63 ) : « النسبة بين الفكر و الحدس في طريق النظر كالنسبة بين السلوك و الجذبة فى غيره » فافهم و تبصّر .
« غزل بيدل » از ديوان اين كمترين ( ص 36 ، ط 2 ) ، و همچنين برخى از ابيات اوائل قصيده لاميه شقشقيه از ديوانم ( ص 93 ، ط 2 ) هر يك ناظر به يك كشف