مِنْهُمْ مَنْ لَمْ نَقْصُصْ عَلَيْكَ
« 1 » .
فصوص الحكم مذكور بيست و هفت فص به نام بيست و هفت نفر است كه از آن بيست و پنج نفر مذكور در قرآن حضرت اليسع و ذى الكفل را نياورده است و فصوص بيست و هفتگانه آن ، بيست و سه تن باقى انبياى مذكور در قرآن به علاوه شيث و عزير و لقمان و خالد مىباشد . و شيخ را در تسميه فصوص به نام هر يك آنان و در ترتيب فصوص ، غرض عرفانى در مقامات رفيع انسان نوعى در اكوار و ادوار است نه ترجمان شخص خاصى در هر فص ، كه امكان دارد انسانى مثلا عيسوى مشرب يا موسوى مشرب شود هر چند حايز رتبه نبوّت تشريعى نمىتواند باشد ، چنان كه حضرت بقية اللّه قائم آل محمّد عليه السّلام حايز درجه نبوت نيست و لكن واجد اسماى كماليه آن كلمات كامله الهى مىباشد .
حسن يوسف ، دم عيسى ، يد بيضا دارى * آن چه خوبان همه دارند ، تو تنها دارى
بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
« 2 » .
از امام به حق ناطق ، كشاف حقايق جعفر الصادق عليه السّلام منقول است كه چون حضرت قائم ظاهر شود ، پشت بر ديوار خانه كعبه نهد و سيصد و سيزده مرد بر او جمع گردند و اوّل كلامى كه به آن ناطق گردد اين آيه خواهد بود :
بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
.
دَعْواهُمْ فِيها سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ وَ تَحِيَّتُهُمْ فِيها سَلامٌ وَ آخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
.
هامش
( 1 ) مؤمن / 79 .
( 2 ) هود / 87 .