نگشت و برايش حدّى قرار نداد . سپس آن حضرت به كريمهء
« يا أيها الذين امنوا اذكروا اللَّه ذكراً كثيراً و سبِّحوهُ بكرةً و اصيلاً »
( احزاب - 42 ) تمسّك نمود . اى كسانى كه ايمان آوردهايد خدا را فراوان ياد كنيد و هر بامداد و شبانگاه تسبيحش كنيد .
87 - مردانى كه هيچ تجارت و خريد و فروشى آنها را از ياد خدا باز ندارد .
88 - در كتاب شريف كافى سند به حلبى مىرساند و او از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه آن حضرت چنين فرمود : ترا باكى نيست در حالى كه بول مىكنى به ياد خدا باشى . زيرا ياد خدا در همه حال نيكوست . بنابراين هيچگاه از ياد خداوند بستوه ميا و از آن ملول مباش .
89 - و از جمله احاديث همين دعا كافى است كه نزد خروج از خلاء بايد خواند كه « الحمد للّه الذي اذهب عنى الأذى و عافانى » در فقره دعا با اين كه به ظاهر قوه دافعه سبب دفع پليدى است و آن را دفع مىكند ، دستور العمل امام ( ع ) اين است كه الحمد للّه الذي اذهب عنى الاذى و عافانى ، و اين مقام فناى در توحيد است لا إله الا اللّه وحده وحده وحده كه تكرار ايماء به توحيد ذاتى و صفاتى و افعالى است نه مجرد تأكيد لفظى .
اين سببها بر نظرها پردههاست * كه نه هر ديدار صنعش را سزا است
ديدهاى بايد سبب سوارخ كن * تا حجب را بركند از بيخ و بن
تا مسبب بيند اندر لا مكان * هرزه بيند جهد و اسباب دكان
فقره دعا را در نسخه قضا و قدر دهدار چنان كه بود نقل كردهايم ، در باب آداب الخلوة طهارت بحار الانوار ( ص 41 ط كمپانى ) روايت كرده است كه : سألوا ابا عبد اللّه ( ع ) عن حد الخلاء اذا دخله الرجل ؟ فقال ( ع ) اذا دخل الخلاء قال بسم اللّه فاذا جلس يقضى حاجته قال اللهم اذهب عنى الأذى و هنأنى طعامى فاذا قضى حاجته قال الحمد للّه الذي اماط عنى الأذى و هنأنى طعامى ، الحديث .
و روايات ديگر به اين مضمون و قريب به آن آمده است كه به جاى اذهب عنى الأذى ، اماط عنى الاذى روايت شده است .