مِنَ الْجاهِلِينَ »
. و نيز گفتوگوى خداوند با حضرت عيسى را داريم :
« أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَ أُمِّي إِلهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ قالَ سُبْحانَكَ ما يَكُونُ لِي أَنْ أَقُولَ ما لَيْسَ لِي بِحَقٍّ إِنْ كُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ ما فِي نَفْسِي وَ لا أَعْلَمُ ما فِي نَفْسِكَ إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ ما قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا ما أَمَرْتَنِي بِهِ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبِّي وَ رَبَّكُمْ وَ كُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيداً ما دُمْتُ فِيهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ وَ أَنْتَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ . . . »
و آيات ديگر .
من وقتى به واژه « قول » و مشتقات آن در قرآن مجيد رجوع كردم ، ديدم كه اين كلمه بيش از 1500 بار در قرآن تكرار شده و فعل امر ( قل ) در سوره انعام به تنهايى 50 بار تكرار مىشود و در يك آيه بيش از چند بار :
« قُلْ أَيُّ شَيْءٍ أَكْبَرُ شَهادَةً ، قُلِ اللَّهُ شَهِيدٌ بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ أُوحِيَ إِلَيَّ هذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ أَ إِنَّكُمْ لَتَشْهَدُونَ أَنَّ مَعَ اللَّهِ آلِهَةً أُخْرى قُلْ لا أَشْهَدُ قُلْ إِنَّما هُوَ إِلهٌ واحِدٌ وَ إِنَّنِي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ »
چهار بار در يك آيه .
و بدين ترتيب مىبينيم كه « گفتوگو » مورد استقبال قرآن مجيد قرار گرفته است . . . من شخصاً ( البته من بر اين باورم و شايد ديگران با من اختلاف نظر داشته باشند ) به گفتوگو با دوستان و با دشمنان ، با افراد دور و نزديك ايمان دارم . . .
اين گفتوگو قطعاً به خير مىانجامد ، تا وقتى كه نيت پاك باشد و تا وقتى كه قصد خير داريم و براىهمكارى در برّ و تقوا ، نه بر گناه و تجاوز تلاش كنيم .
مهم اين است كه دل پاك ، عقل سالم ، نيتهاى پاك وجود داشته باشد . آنچه اكنون ميان مسلمانان اتفاق مىافتد ، به سبب اختلاف دينى