فرهنگ تقريب
ايران - جناب شيخ محمدعلى تسخيرى : من باز چند تذكر و ملاحظه دارم . . . نخست اينكه اعتقاد دارم حكمرانان نقش مهمى در زمينهسازى مناسب براى انجام اين ديدارها دارند ، زيرا امروز « اراده سياسى » حرف اول را مىزند .
ملاحظه دوم درباره گفتوگو است . فكر مىكنم ما نمىتوانيم گفتوگو را به يك زمينه محدود كنيم ، يعنى گفتوگو مىتواند فقهى ، فكرى و نيز عملى و پيرامون نقشه عملى مشخصى براى پاسخگويى به يك نياز و پرسش فراگير در مسئله جهانى شدن يا مسئله حقوق بشر يا مسئله ارزشهاى خانوادگى باشد . حتى اگر اختلافنظر وجود داشته باشد ، مىتوان در آن همكارى كرد . به ياد دارم كه همكارى با مسيحيان در كنفرانس « جمعيت و توسعه » در قاهره تأثير بسيار زيادى در تغيير مطالب مهمى در « سند بينالمللى » صادره داشت كه مورد موافقت قرار گرفت . همكارى الازهر ، كشورهاى اسلامى و مسيحيان تأثير بهسزايى در تغيير مندرجات « سند » برجاى گذاشت .
ملاحظه سوم : وقتى براى بزرگداشت مرحوم علامه شيخ شلتوت و آيتالله بروجردى در تهران گرد هم آمديم ، يكى از برادران انديشمند مصرى گفت : « شيخ شلتوت گام اوّل را برداشت و علماى شيعه بايد گام دوم را بردارند . »
ايشان گمان مىكرد گام اوّل ، راه تغيير مذهب از تسنن به شيعه را