مسأله 13 - در فرض سابق اگر از أول قصد داشته يا در اثناى طواف قصد زياده كرده باشد احتياط واجب آن است كه طواف أول را اعاده كند ، و اگر بعد از تمام شدن ، قصد بهجا آوردن طواف ديگر براى او حادث شد و به دنبال طواف أول ، زياده را آورد اقوا صحت طواف أول است ، و احوط اعاده است .
مسأله 14 - اگر سهواً زياد كند بر هفت دور ؛ پس اگر كمتر از يك دور است قطع كند آن را و طوافش صحيح است ، و اگر يك دور يا زيادتر است احوط آن است كه هفت دور ديگر را تمام كند به قصد قربت بدون تعيين مستحب يا واجب و دو ركعت نماز قبل از سعى و دو ركعت بعد از سعى بخواند ، و دو ركعت أول را براى فريضه قرار دهد بدون آن كه تعيين كند براى طواف أول يا طواف دوم است .
مسأله 15 - جايز است قطع طواف نافله را بدون عذر و اقوا كراهت قطع طواف واجب است بدون عذر و به مجرد خواهش نفس ، و احوط قطع نكردن آن است ؛ به اين معنى كه قطع نكند به طورى كه ترك بقيه را كند تا موالات عرفيه بههم بخورد .
مسأله 16 - اگر بدون عذر طواف را قطع كرد احوط آن است كه اگر چهار دور بهجا آورده باشد طواف را تمام كند و بعد اعاده كند ، و اين در صورتى است كه منافى بهجا آورده باشد ، حتى مثل زياد فاصله دادن كه موالات عرفيه بههم بخورد .
مسأله 17 - اگر طواف را قطع كند و منافى بهجا نياورده باشد اگر برگردد و تمام كند طوافش صحيح است .
مسأله 18 - اگر در بين طواف عذرى براى اتمام آن پيدا شد مثل مرض يا حيض يا حدث بىاختيار ؛ پس اگر بعد از تمام شدن چهار دور بوده بعد از رفع عذر برگردد و از همانجا تمام كند و اگر قبل از آن بوده طواف را اعاده كند ، و احتياط مستحب در فرض أول در غير حيض آن است كه اتمام كند و اعاده نمايد .
مسأله 19 - اگر شخصى كه با عذر طواف را قطع كرده نتوانست بهجا آورد تا آن كه
مناسك الحج ( بالعربية ) و مناسك حج ( فارسى ) ( موسوعة الإمام الخميني 31 ) — صفحة مناسك حج 123
مساهمون: السيد الخميني
صمناسك حج ١٢٣