در كشفِ حاصل از ولايت در حد خضر بود ، در مقام اعتراض بر نمىآمد در حالى كه حقْ نفس موسوى را متوجه اين امر نمود - ديگر نه اجتماع با خضر لازم بود ، و نه خداوند او را تحريص به درك محضر خضر فرمود . در حقيقت ، خضر قصور موسى را به وى يادآور گرديد و گفت ، بلكه تأييد كرد ، كه آنچه مىگويد مفاض از حق است . با اين وصف ، حضرت موسى به هر علت كه بود - از جمله نسيان - حضرت خضر را وادار كرد كه بگويد :
إِنْ سَأَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍ بَعْدَها فَلا تُصاحِبْنِي
« 1 » فنهاه عن صحبته . فلمّا وقعت الثالثة ، قال :
هذا فِراقُ بَيْنِي وَ بَيْنِكَ
« 2 » و ما قال له موسى لا تفعل ولا طلب صحبته ، لعلمه به قدر التي هو فيها التي أنطقته بالنهي عن أن يصحبه . فسكت موسى ، ووقع الفراق « 3 » .
حضرت ختمى مرتبت ناشكيبايى موسى را ناشى از عدم بلوغ ولايت حضرت موسويه در حد ولايت حضرت خضر ، يا قريب الأفق بودن ولايت آن دو مقرب درگاه الهى ، دانسته و فرمودند : « رحمة اللَّه علينا وعلى موسى ، لَيْتَهُ صَبَرَ حَتَّى يَقُصَّ عَلَيْنا مِن أنْبَائِهِما » . و قال ، صلى اللَّه عليه و آله : « لو لا أنّه عجّل ، لرأى العجب ؛ ولكنّه أخذتْه من صاحبه ذمامة » « 4 » .
و اما فايدهء اين مصاحبت آن بود كه موسى - عليه السلام - نظر به آنكه بر
هامش
( 1 ) - الكهف ( 18 ) : 76 .
( 2 ) - الكهف ( 18 ) : 78 .
( 3 ) - فصوص الحكم ، ص 206 ، فصّ موسوية .
( 4 ) - صحيح مسلم ، ج 4 ، ص 529 ، كتاب الفضائل ، حديث 172 .