است 296 .
امام يازدهم پس از درگذشت پدر بزرگوار خود به امر خدا و حسب التعين پيشوايان گذشته به امامت رسيد و هفت سالى كه امامت كرد به واسطه سختگيرى بيرون از اندازه مقام خلافت ، با تقيه بسيار شديد رفتار مى كرد ، درب روى مردم حتى عامه شيعه بسته جز خواص شيعه كسى را بار نمى داد با اينحال اكثر اوقات زندانى بود 297 .
و سبب اين همه فشار اين بود كه اولًا : در آن ازمنه جمعيت شيعه كثرت و قدرتشان به حد قابل توجهى رسيده بود و اينكه شيعه به امامت قائلند براى همگان روشن و آفتابى شده بود و امامان شيعه نيز شناخته مى شدند و از اين روى مقام خلافت بيش از پيش ائمه را تحت مراقبت درآورده و از هر راه بود با نقشه هايى مرموز در محو و نابود كردن ايشان مى كوشيدند .
ثانيا : مقام خلافت پى برده بود كه خواص شيعه براى امام يازدهم فرزند معتقدند و طبق رواياتى كه از خود امام يازدهم و هم از پدرانش نقل مى كنند فرزند او را همان مهدى موعود مى شناسند كه به موجب اخبار متواتره از طرق عامه و خاصه پيغمبراكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم خبر داده بود 298 و او را امام دوازدهم مى دانند .
هامش
( 296 ) ارشاد مفيد ، ص 315 . دلائل الامامه ، ص 223 . فصول المهمه ، ص 266 - 272 . مناقب ابن شهراشوب ، ج 4 ، ص 422 . اصول كافى ، ج 1 ، ص 503 .
( 297 ) ارشاد مفيد ، ص 324 . اصول كافى ، ج 1 ، ص 512 . مناقب ابن شهراشوب ، ج 4 ، ص 429 و 430 .
( 298 ) ر . ك : صحيح ترمذى ، ج 9 ، باب ماجاء فى المهدى . صحيح ابى داوود ، ج 2 ، كتاب