است 292 .
امام دهم در ايام حيات خود با هفت نفر از خلفاى عباسى ، مأمون و معتصم و واثق و متوكل و منتصر و مستعينى و معتز معاصر بوده است . در عهد معتصم ، سال 220 بود كه پدر بزرگوارش در بغداد با سم درگذشت ، وى در مدينه بود و به امر خدا و معرفى امامان گذشته به امامت رسيد و به نشر تعاليم دينى مى پرداخت تا زمان متوكل رسيد .
متوكل در سال 243 در اثر سعايتهايى كه كرده بودند يكى از امراى دولت خود را مأموريت داد كه آن حضرت را از مدينه به سامرا - كه آن روز عاصمه خلافت بودجلب كند و نامه اى مهرآميز با كمال تعظيم به آن حضرت نوشته تقاضاى حركت و ملاقات نمود 293 و البته پس از ورود آن حضرت به سامرا در ظاهر اقداماتى به عمل نيامد ولى در عين حال آنچه مى توانست در فراهم آوردن وسائل اذيت و هتك آن حضرت كوتاهى نمى كرد و بارها به منظور قتل يا هتك ، امام را احضار كرده و به امر وى خانه اش را تفتيش مى نمودند .
متوكل در دشمنى با خاندان رسالت در ميان خلفاى عباسى نظير نداشت و بويژه با على عليه السّلام دشمن سرسخت بود و آشكارا
هامش
( 292 ) اصول كافى ، ج 1 ، ص 497 - 502 . ارشاد مفيد ، ص 307 . دلائل الامامه ، ص 216 - 222 . فصول المهمه ، ص 259 - 265 . تذكرة الخواص ، ص 362 . مناقب ابن شهراشوب ، ج 4 ، ص 401 - 420 .
( 293 ) ارشاد مفيد ، ص 307 - 313 . اصول كافى ، ج 1 ، ص 501 . فصول المهمة ، ص 261 . تذكرة الخواص ، ص 359 ، مناقب ابن شهراشوب ، ج 4 ، ص 417 . اثبات الوصيه ، ص 176 . تاريخ يعقوبى ، ج 3 ، ص 217 .