كويت بود كه مردم به ستوه آمده از ظلم و ستم صدام در شب نيمه شعبان 1412 ق ، در كنار مرقد مطهر سالار شهيدان ابا عبدالله الحسين . ( عليه السلام ) . با مشاهده آيت الله فقيد ، بعضى كه سالها گلويشان گير كرده بوده ، تركيد و فرياد تكبير سر دادند و برائت و بيزارى خويش را او نظام حاكم اعلام نمودند .
آيت الله خوئى ( رحمهء الله عليه ) . با تعيين يك هيئت نه نفره حركت مردمى را جهت بخشيد . و با صدور اعلاميه در 18 / شعبان مجاهدين را به رعايت احكام شرعى و عدم تندروى و عمل به موازين اسلامى دعوت نمود .
اما پس از چندى با هجوم وحشيانه رژيم به شهرها و قتل عام بىسابقه و سبوعانه ساكنين آنها و سكوت معنادار كشورهاى غربى و مجامع جهانى و سازمانهاى حقوق بشر و با اهانت و جسارت به عتبات مقدسه و تخريب آنها در كربلا و نجف و دستگيرى آيت الله خوئى ، شعلههاى قيام به سردى گرائيد .
گارد جمهورى عراق در سحرگاه چهارشنبه سوّم رمضان 1412 از سه جانب به نجف حمله برد و خانه مرجع عاليقدر را محاصره نمود و دهها نفر از كسانى را كه براى حفاظت از بيت معظم له گرد آمده بودند به خاك و خون كشيد و صدها نفر از اعضاى بيت مرجع بزرگوار ، علماى اعلام ، طلاب و فضلا - و از جمله آنها عدهاى از خاندان بحر العلوم ، آل خراسان و آل خلخالى را دستگير نموده و به زندانها روانه كرد .
دستگير و تبعيد حضرت آيت الله خوئى
پس از وحشىگرىها ، حضرت آيت الله خوئى ( رحمهء الله عليه ) و عدهاى از بستگانش را با تهديد و اجبار با هلى كوپتر براى ديدار با صدام به بغداد روانه كردند . و از او خواستند تا در صفحه تلويزيون ظاهر شده و از مجاهدين بخواهد تا سلاحهاى