چرا كه پروردگار فرمود :
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ فَأَنَّى يُؤْفَكُونَ
؟ ! ( عنكبوت ، 61 ) .
وَ هُوَ الْواحِدُ الْقَهَّارُ
- و او يگانه و قهار است . » « واحد » گاهى « قهّار » ( مقتدر ) است و گاه نيست ، ليكن خداوند واحد و قهّار است . نشانههاى آفرينش به يگانگى او دلالت دارد و اين كه بر همه چيز با قدرت و ارادهاش غالب است به قهّار بودن او دليل است . امّا عصيان بشر سبب بروز قهاريّت او نمىشود ، چرا كه خدا كافران را مهلت مىدهد تا گناه كنند و بر گناهان خود بيفزايند ، و تعجيل خدا و انتقام سريع او قهر و غلبهء او را منعكس مىكند ، چنان كه در دعا آمده است : كسى كه بترسد ، مرگ را به تعجيل مىاندازد و آدم ضعيف به ستم ديدگى نياز پيدا مىكند .
كف آب از ميان مىرود
[ 17 ]
أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَسالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِها
- از آسمان آب فرستاد و هر رودخانه به اندازهء خويش جارى شد . » سيلها در درهها به اندازهء درشتى باران جارى مىشوند . اين آيه اشاره دارد به اين كه بارانها مقدار معيّنى دارند كه خداوند بر حسب طاعت يا معصيت بندگان تعيين مىكند چنان كه در قصّهء ياران « احقاف » يعنى قوم هود آمده كه چون كافر شدند ، خدا هفت سال آنان را از باران محروم ساخت و آن گاه كه باران باريد ايشان را هلاك كرد ، چنان كه فرمود :
اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كانَ غَفَّاراً يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً
.
فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَداً رابِياً
- و آب روان كف بر سر آورد . » « احتمال » به معنى برداشتن به اجبار نه از روى ميل و نيز به معنى تحمّل است . سيل / 320 كف را برداشت گويى « كف » مورد رغبت او نيست ، و « زبد » كفى كه بر سر ديگ يا بر سيل پديد مىآيد ، و « رابى » بالا رونده كه مدام بلندى آن بيشتر شود .